Mount Everest Base Camp Trek, Dag 3: Acclimatisatiedag Namche Bazar

We slapen uit tot 7 uur alvorens een eenvoudig ontbijtje naar binnen te werken in de lodge. Het weer ziet er eerder troosteloos uit met veel laaghangende mist, die het uitzicht op de bergen verhindert. Op ons dooie gemakje maken we ons klaar voor onze acclimatisatietocht die vandaag op het programma staat. De bedoeling is om vandaag langzaam te stijgen tot bijna 4000 hoogtemeters en daarna weer af te dalen. Allemaal in het kader van het vermijden van hoogteziekte.

Een slecht plan lijkt die acclimatisatietocht niet, als we de Fin naast ons aan de ontbijttafel mogen geloven. Ondanks het feit dat hij onder begeleiding van een gids stond, heeft die laatste hem uit puur winstbejag iets te snel de bergen op gedwongen, waardoor zijn lichaam onvoldoende aangepast was aan de ijle lucht en hij hevige hoofdpijn kreeg. Hoogteziekte was het verdict van de dokter. En zelfs al in zo’n erge staat dat hij eigenlijk al lang in het ziekenhuis had moeten liggen. Het avontuur voor hem zit er helaas veel vroeger dan verwacht op. Hopelijk mogen wij het wat langer uitzingen.

Onze rugzakken krijgen vandaag een dagje vrij. We ruilen ze in voor twee kleine dagrugzakken en vertrekken op pad. Langsheen stenen trapjes die overgaan in een vrij steil geplaveid wandelpad worden we Namche Bazar uit geleid. er zijn duidelijk nog andere wandelaars aan het acclimatiseren, want ook hun tempo ligt opvallend laag. Dat moet immers zo bij hoogtegewenning.

Het pad verandert in een zandpad en voert ons lange tijd rond dezelfde hoogtemeters langsheen een bergflank. Even kunnen we een glimp opvangen van besneeuwde rotsige bergtoppen. Maar na twee keer met de ogen geknipperd te hebben, hebben ze zich weer achter een dik wolkenpak verstopt.

Naast het pad staan enkele rhododendrons prachtig in bloei. Hun vrolijke wit-, roze- en roodgekleurde bloemen steken mooi af tegen de grijze mist.

Voorbij een houten bruggetje klimmen we links verder naar boven.

We zien twee kleine kinderen spelen, die hun eigen gevlochten draagmanden hebben. Ze dragen er zand en steentjes in en lijken er nu al van te dromen om later sherpa te worden.

Gestaag klimmen we verder tot het dorpje Khumjung. Achter ons klaart het weer opnieuw even op en krijgen we als beloning een mooi zicht op het Everest-massief.

We kuieren door het dorpje en besluiten een kom soep te eten in één van de vele kleine zaakjes die het dorp rijk is. Hoewel het eettentje bijzonder gezellig ingericht is, zijn wij de enige gasten. Het schattige zoontje van de eigenaar komt een paar keer geïnteresseerd om de hoek kijken.

Foto’s tegen de muur vertellen ons dat de (groot-?)vader van het schattige jongetje de top van de Mount Everest bedwongen heeft in 1993. Niet eens met een deftige klimgordel, maar met zelf geknoopte touwen rond zijn middel. Daar kan een mens alleen maar respect voor hebben!

Wanneer het begint te druppelen maken we ons klaar voor de terugweg naar Namche Bazar. Eerst moeten we nog een bergtopje over, die ons tot 3880 meter hoogte brengt.

Op de top is het Mount Everest View Hotel gevestigd. Een gerenommeerd hotel, dat naast haar dure kamerprijzen vooral ook bekend staat voor haar prachtige uitzicht op de Mount Everest. De mensen die er vandaag logeren hebben echter een kat in een zak gekocht, want de mist blijft halsstarrig rond ‘s werelds hoogste hangen.

Tijdens de afdaling pakken we ons goed in tegen de ijzige wind. Het is ongelooflijk hoe snel het hier af kan koelen.

Onderweg komen we vier wandelaars tegen, die enigszins onvoorbereid lijken. Ze zoeken de weg naar het Mount Everest View Hotel. Het lijkt erop dat ze niet eens een wandelkaart bij hebben. Laat staan een kompas… En wegwijzers zoals we die in wandelparadijzen als Frankrijk en Zwitserland kennen zijn hier nagenoeg onbestaande. Wim wijst hen de juiste richting en probeert hen een hart onder de riem te steken door hen te zeggen dat het nog maar dertig minuten klimmen is. Al lijkt hen dat precies eerder te ontmoedigen dan te motiveren.

Namche Bazar komt opnieuw in ons gezichtsveld. Een steil pad voert ons naar beneden. Voor we ons opnieuw herenigen met onze grote rugzakken kopen we in een winkeltje twee extra rollen wc-papier. Die vliegen er hier immers tegen een razendsnel tempo door, gezien we allebei diarree hebben. In iets wat een apotheker moet voorstellen laten we ons pilletjes aansmeren. We krijgen drie verschillen soorten in de handen geduwd, die niet per doosje maar per strip verkocht worden. Voor net geen €30 hopen we een Nepalees wondermiddel gevonden te hebben om onze voorraad toiletpapier wat beter op peil te houden.

Leave a Comment

Your email address will not be published.