Mount Everest Base Camp Trek, Dag 7: Rustdag in Machhermo

Wim trekt er vandaag een half dagje alleen op uit terwijl ik verder uitziek in bed. Ergens ben ik jaloers op hem, maar ik voel dat het compleet geen zin heeft om nog maar te proberen mijn bed uit te komen. Wim zet een bord met twee stukken toast en wat jam naast mijn bed. Wat een luxe, ontbijt aan bed! Ik doe er twee uur over om het naar binnen te krijgen.

Vanaf mijn ziekenbed zie ik hoe de ene na de andere helikopter landt in Machhermo. Telkens opnieuw vraag ik me af of het weer om mensen gaat die moeten geëvacueerd worden omwille van hoogteziekte, of misschien erger. Maar laat ons er maar gewoon van uitgaan dat het bevoorradingshelikopters zijn.

Machhermo staat er trouwens niet alleen om bekend dat hier de vele retourtickets naar huis uitgedeeld worden door de lokale “rescue post”, maar ook dat één van de meest intrigerende gebeurtenissen in misschien wel de hele Nepalese geschiedenis hier plaatsvond. In 1974 was hier een meisje met haar yaks op pad, toen plots – hou je vast – een yeti haar hardhandig tegen de grond sloeg! Ze viel enkele meters naar beneden in de vallei van de Dudh Kosi, maar overleefde de val. Angstig keek ze naar boven, waar ze zag dat de yeti drie van haar yaks bij de hoorns vastnam en genadeloos de nek omdraaide. Daarna vluchtte de verschrikkelijke sneeuwman weg over de bergrug, om nooit meer terug gevonden te worden. Verzwolgen door angst liep het meisje richting het dorp Khunde, waar ze haar verhaal aan de politie vertelde. Zij namen haar getuigenis gelukkig serieus en voerden stante pede een sporenonderzoek uit. En jawel, zij vonden daadwerkelijk sporen die sterk leken op deze die al eerder door westerse bergbeklimmers gefotografeerd werden.

Hoewel de wetenschap het bestaan van de yeti nog steeds als een mythe beschouwt, is de Nepalese bevolking er rotsvast van overtuigd dat deze reusachtige primaat wel degelijk bestaat. Er zijn dan ook talrijke verhalen bekend – zelfs van vooraanstaande, gerespecteerde westerse bergbeklimmers – die bevestigen hoog in de bergen oog in oog te hebben gestaan met deze reusachtige kruising tussen aap en beer. Want dat is hoe de meesten een yeti zouden omschrijven. Al lijkt het erop dat de yeti eerder tot de rasgroep van de beren behoort dan deze van de apen. En daar is zelfs de wetenschap het over eens. Want een onderzoek op een gevonden haar wees uit dat het DNA ervan sterke gelijkenissen vertoonde met deze van een ijsbeer, die weliswaar 40.000 jaar geleden uitstierf. Niet dat een ijsbeer lang zou kunnen overleven in Nepal. Want erg veel vis zou hij niet kunnen vangen op deze hoogte.

Naast haren is er ook een hoofdhuid, een schedel en het skelet van de hand van een yeti gevonden. De hoofdhuid wordt beschouwd als een heilig relikwie en ligt momenteel veilig achter slot en grendel opgeborgen in Khumjung.

(Foto van Jason Burke)

Dat slot en die grendel zijn er niet voor niets. Want in 1991 werden de schedel en de yeti-hand gestolen door een rijke, anonieme verzamelaar. Of hij geweten heeft dat een gedeelte van dat skelet menselijke beenderen waren, vraag ik me af. Want de Brit Peter Byrne had jaren voor de diefstal immers enkele beenderen van het yeti-skelet omgewisseld met menselijke botten. De oorspronkelijke vingerkootjes van de yeti werden naar Engeland verscheept om aan nader onderzoek onderworpen te worden. Het onderzoek werd uitgevoerd, maar de resultaten waren … “onbeslist”.

(Foto van Return The Hand – replica)

Klinkklare onzin of een echte prehistorische ijsbeer die op mysterieuze wijze 40.000 jaar vrijwel onopgemerkt heeft kunnen voortbestaan. Wie zal het zeggen? Maar ik kruip hier tijdens mijn rustdagje maar eens terug onder de wol. Ik heb echt wat slaap nodig. Benieuwd waarover ik ga dromen…

Leave a Comment

Your email address will not be published.