Mare a Mare Nord, Dag 5: A Sega – Albertacce

Enkele vroege vogels – letterlijk dan – begeleiden ons meerstemmig naar de voet van een berg. Met ingehouden adem luisteren we naar het innemende vogelgezang, dat als een toverspreuk ons steeds dieper en dieper het bos binnen zuigt. De goudgele stralen van de ontwakende ochtendzon prikken met strakke strepen doorheen het dikke bladerdek. Kan een ochtend nog perfecter zijn…? Het gekraak van kleine takjes onder mijn schoenen haalt me plots uit mijn droom. Het pad draait naar links om daarna steil een weg naar boven te zoeken. Reality check…! Gedaan met poëtisch te dartelen over vlakke zinnenstrelende paden in de glinsterende morgenstond. Vraag die vroege vogels maar om een iets strijdlustigere playlist, want het is verdorie weer klimmen geblazen.

Wim gaat er flink vandoor. Ik kan maar met moeite zijn tempo volgen. Het duurt niet lang of we zijn uit het bos geklommen om te belanden op een met gras bezaaide heuvelrug. Daar worden we overdonderd door een 360 graden panorama.

We steken een breed pad over, waarna het nog even vals plat is over een geitenweggetje tot de top van de berg.

Wanneer we uiteindelijk op het hoogste punt staan, wordt het uitzicht nog fraaier dan het al was.

Aan de overzijde van de vallei krijgen we een statig gebergte in het vizier, dat stoer boven een groot meer in de vallei uittorent. Hoog in de toppen hangen enkele langgerekte witte wolken bijna bewegingsloos tegen de bergen.

Twee wandelaars die ons bij het klimmen op de hielen zaten houden maar enkele minuten halt op deze wondermooie plek. Wim kon het maar slecht verdragen toen ze ons net voor de top in wisten te halen. Maar wanneer ik merk dat ze de “race” door willen zetten voorbij de top en zich zo snel mogelijk weer uit de voeten proberen te maken om een mooie voorsprong op ons te nemen, laat ik ze maar al te graag hun gang gaan. Ik heb geen zin in een wedstrijd vandaag. Laat mij maar gewoon genieten.

Een grote rotsblok, die op het midden van de top neer geplant is, nodigt me uit om erop te gaan zitten. Wim komt naast me zitten. Bijna een volledig uur doen we niets anders dan recht voor ons uit staren. Niets moet. Hier zijn we vrij. En dat voelt fijn.

We dienen helemaal af te dalen tot aan het meer. We zien dat er verschillende dorpjes in de vallei liggen en dat stelt ons gerust. We moeten immers nog inkopen doen en dat zal vast wel lukken daar beneden.

Over rollende stenen lopen we naar beneden. Meer dan eens slaan we onze voeten net niet om. Wanneer we terug dichter bij de bewoonde wereld aankomen, worden we verrast door een stortplaats. De lokale bevolking heeft er blijkbaar niets beter op gevonden dan hun rotzooi hier gewoon in het bos te dumpen. Plastic flessen, zakken en bouwpuin liggen her en der verspreid over de grond en het pad. Helaas hebben we zulke taferelen al vaker opgemerkt in Corsica, tijdens onze vorige bezoekjes. Wennen doet het echter nooit. En maar goed ook. Maar toch zet het de sfeer tijdens de verdere afdaling. Zelfs wanneer we geheel onverwacht de racende wandelaars van daarstraks opnieuw voorbij steken slaat ons humeur niet om en blijven we luidop de aanstokers van het vuilnisbelt verwensen.

Beneden aangekomen zien we een wegwijzer richting een bar. We hebben maar één blik in elkaars ogen nodig om eensgezind van het pad af te wijken en de wegwijzer te volgen. Maar de bar lijkt in rook op te zijn gegaan en na enkele honderden meters keren we teleurgesteld op onze stappen terug. Wanneer we elders plots een pizzeria uit het niets zien opduiken, trekt de geur van Mediterraanse lekkernijen ons meedogenloos naar binnen.

Nadat we onze buik vol gegeten hebben, willen we nog een dik uur door stappen. Maar een half uurtje verderop zien we aan de overkant van een rivier een mooie plek om de tent op te slaan.

Om daar te geraken moeten we een heel hindernissenparcours oversteken over dikke ronde keien. We slagen er allebei in om met droge voeten de overzijde te bereiken. Nog even laat de zon het beste van zichzelf zien, alvorens achter de bergen te verdwijnen en ons in onze slaapzakken te dwingen.

Leave a Comment

Your email address will not be published.