De Pyreneeënoversteek, Dag 10: Wegomlegging

In het plaatselijke winkeltje doen we nog wat inkopen voor we weer op pad vertrekken. De eigenaar van de winkel heeft blijkbaar al over ons en onze wandelplannen gehoord, want hij vraagt ons of we daadwerkelijk onze tocht willen verderzetten. Twijfelend knikken we. De man neemt een krant uit de rekken en wijst ons op het weerbericht. Vandaag wordt het zonnig, maar morgen is het terug naar af. De man kent de bergen in deze regio op zijn duimpje. Hij vertelt ons dat wanneer we de GR10 blijven volgen we na nog geen 20 kilometer stappen opnieuw vast zouden komen zitten vanwege de sneeuw. Daarnaast is er momenteel groot lawinegevaar, voegt hij er met een waarschuwende blik aan toe. Het lijkt erop dat we zijn winkel niet buiten mogen alvorens we hem beloven af te dalen naar de vallei. De man ziet dat we erg teleurgesteld zijn. Hij gebaart ons hem te volgen en duikt met zijn neus in enkele winkelrekken. Even later tovert hij een paar wandelkaarten tevoorschijn, waarop hij voor ons een mooi alternatief uittekent. Hij raadt aan om de GR653 te volgen. De GR653 is een route die eveneens richting het oosten loopt, maar dan enkele meters lager. Op deze manier kunnen we het hooggebergte de komende dagen omzeilen, maar toch nog oostwaarts progressie maken. Wanneer de sneeuw verder smelt en het grootste lawinegevaar straks geweken is, kunnen we gemakkelijk terug oversteken naar de GR10 en onze route verderzetten. We vinden het een moeilijke beslissing. Maar iedereen in het winkeltje is het er unaniem over eens: in de bergen is het momenteel levensgevaarlijk. We geven ons daarom gedwee over aan de wil van Moeder Natuur en steken onze nieuwe wandelkaart in de rugzak.

Wanneer we afdalen uit het dorp blijft een onverzorgde hond met een vacht vol klitten ons wel anderhalf uur lang volgen. In het eerstvolgende dorp zien we bij een huis de voordeur openstaan. We steken ons hoofd naar binnen en zien hoe een dame ijverig aan het naaien is. De hele kamer ligt vol eindeloze lappen stof. Op hangers zien we lange jurken in bonte kleuren hangen. Ze kan met haar prachtige ambacht wellicht de halve Franse bevolking kleden. We laten de hond bij de kleermaakster achter. Ze belooft ons er persoonlijk zorg voor te dragen dat de hond weer met zijn baasje herenigd zal worden.

In datzelfde dorp komen we op de GR653 terecht. Het is deze route die ons verder noordwaarts zal leiden. We lopen over smalle paadjes en hier en daar krijgen we wat asfalt onder de voeten. Het zijn gelukkig aangename en kleine weggetjes, die de pittoreske dorpjes die we passeren met elkaar verbinden. In de late namiddag komen we aan in Sarrance. We houden het vandaag verder voor bekeken en willen in Sarrance nog wat genieten van de zon. We vragen of we de tent mogen opzetten in de tuin van het klooster, maar krijgen in ruil een eenvoudig kamertje aangeboden voor twee personen.


In het klooster overnachten wel vaker wandelaars. Sarrance ligt immers op de route naar Santiago de Compostela. De “gardien” die de pelgrims hier opvangt staat erop dat hij mijn rugzak tot onze slaapkamer draagt. Dat die rugzak van mij twintig kilogram weegt had hij duidelijk niet verwacht. Want al na vijf trappen staan de zweetdruppels op zijn voorhoofd te blinken. Wim moet erom lachen dat de man zoveel moeite heeft met mijn zware rugzak. “Elle est forte, hein” (ze is sterk, he), zegt hij tegen de man. De man puft en laat een verkrampt lachje zien.

We tikken een fles wijn, een zakje chips en wat augurken op de kop in een winkeltje. Als goden in Frankrijk brengen we de rest van de namiddag gezellig in het zonnetje door. ‘s Avonds gaan we eten in het enige restaurant dat dit dorp rijk is. Wim likt duimen en vingers af bij de eend die hij voorgeschoteld krijgt. Thuis zou ik hem nooit kunnen plezieren met een bordje watervogel, maar hier is hij helemaal ondersteboven van het smakelijke gerecht.

We genieten van de mooie avond en ik besef dat ik vandaag een belangrijke les geleerd heb. Zowel in het leven als hier op deze tocht, verloopt niet alles steeds zoals gepland. Sommige dingen heb je in de hand, maar op zoveel andere dingen heb je totaal geen invloed. Dan is het een kwestie van de plannen bij te stellen. Er het beste van te maken. En alles in het werk te stellen om alsnog je einddoel te behalen. Hoewel de weg erheen ondertussen in de verste verte niet meer lijkt op hetgeen wij vooraf uitgetekend hadden, is dat einddoel nog steeds de Middellandse Zee. En het maakt me niet uit hoeveel vervelende omwegen we nog zullen moeten maken. Het maakt me niet uit hoeveel onverwachte obstakels we nog zullen moeten overwinnen. We moeten en zullen ons einddoel halen.

Leave a Comment

Your email address will not be published.