De Pyreneeënoversteek, Dag 12: Vive la Belgique!

Vol moed vertrek ik in short en topje op pad. Er is mooi weer voorspeld en ik ben er helemaal klaar voor…! Wim durft het niet aan en houdt zijn lange broek warm rond zijn knieën gewikkeld. Hij lacht me uit wanneer ik de eerste uren met kippenvel onder het dikke witte wolkendek loop.

Wim heeft zijn uiterste best gedaan om een aangename route uit te stippelen voor vandaag. We moeten maar heel even over asfalt en nemen dan een karrenspoor door de bossen naar boven. Het pad zal uiteindelijk het asfalt weer vervoegen, maar die paar kilometers door het bos verlichten toch weer het asfaltleed.

Hoewel… Ten eerste duurt de klim veel langer dan verwacht. Ten tweede loopt de weg plots dood. En ten derde loopt het andere pad dat we na verloop van tijd vonden óók dood. We wagen het erop recht naar beneden te lopen, steil omlaag door het bos. We worden al snel opgewacht door struiken en doornen die van ons jungle avontuur een ware bloedstrijd maken. Misschien toch niet zo’n goed idee, die korte broek.

Na heel wat aitjes, oeitjes en auwtjes komen we na een uur eindelijk weer op het asfalt uit. Wim voelt zich wat schuldig dat hij me door deze prikkende wildernis gedwongen heeft, maar zo erg vind ik het niet. Het hoort allemaal bij het avontuur. We vervolgen onze weg over een in rust ondergedompeld verhard landweggetje. We lopen langs grote, prachtige boerderijen die allemaal blauwe luikjes langs de ramen dragen.

Aan de oever van een riviertje eten we makreelfilets uit blik met wat brood. Onze typische trektochtlunch. Een boer komt kijken wat we daar uitspoken. Hij wuift, maar zegt verder niets.

Langs de rivier gaat er een pad omhoog dat we met gevulde magen volgen. Hoog in de bomen is het een drukte van jewelste. We horen zoveel vogels fluiten in alle mogelijke toonaarden, dat het wel lijkt alsof we zonet de set van Jurassic Parc zijn binnen gewandeld. Het pad wordt smaller en smaller en zompiger en zompiger. Door het slijk wordt het met momenten zelfs zo glad dat je bijna zou overwegen je stijgijzers aan te binden.

Tijdens een volgende pauze – nadat we overigens weer een stuk off road zijn moeten gaan langs rivierbeddingen, koeienweiden en schrikdraad – vertelt Wim me dat we nog negen kilometer moeten stappen tot de bivakplaats. Dat valt me enorm tegen. Ik verwachtte hooguit drie tot vier resterende kilometers. Het geeft me een mentale deuk en elke stap doet pijn. Wim probeert me op te beuren door een barbecue te beloven eens we op ons eindpunt zijn. Heel lief natuurlijk,  maar een barbecue hier “in the middle of nowhere”… Het zou naïef zijn het te geloven.

Een dik half uur later ben ik nog steeds niet volledig uit mijn dipje. We passeren een ruïne van een hotel waar werkmannen buiten zitten. “Vous aves soif”, (hebben jullie dorst) vragen ze. Tja, een beetje water kan geen kwaad, antwoord ik in het Frans. Ze gebaren dat we hun richting moeten uitkomen.  Nog voor we gaan zitten op twee comfortabele tuinstoelen krijgen we zowaar twee flinke halve liters bier voorgeschoteld. Niet het water dat we verwachtten. Maar mij hoor je niet klagen.

We zijn verrast wanneer we ontdekken dat de mensen die deze dorstigen laven net als wij Vlamingen zijn. Ze zijn druk bezig om van een bouwvallig voormalig hotel een modern restaurant te maken. Er komt al snel een tweede halve liter bier naast de eerste te staan. Na de derde worden we uitgenodigd om om te blijven eten bij onze landgenoten en we mogen overnachten in de ruïnes van het oude hotel.

Op ons bord krijgen we kilo’s vlees voorgeschoteld, dat – je raadt het nooit – gegrild is op de barbecue! En daarmee heeft Wim dus toch belofte gehouden. Ik eet naast één entrecote nog twee worsten. Wim speelt wel vier worsten naar binnen. Daarnaast smullen we van heel erg veel gezelligheid. Het is werkelijk een avond om nooit meer te vergeten.

Licht beschonken gaan we slapen op onze matjes die we ergens op de eerste verdieping van het hotel leggen. Zachtjes horen we de regen op de pas geplaatste dakpannen tikken. Ik probeer een glimp van de sterren op te vangen door de nog niet geplaatste ramen. Hoewel ik er geen enkele zie vallen, doe ik stiekem toch een wens…

2 thoughts on “De Pyreneeënoversteek, Dag 12: Vive la Belgique!”

  1. Hallo Leen en Wim,
    Ik heb jullie site ontdekt via de groep “hiking lovers” op facebook en jullie zijn een echte inspiratie voor mij. Tot nu toe heb ik enkel nog maar eendagswandelingen gedaan en meerdaagse wandelingen, maar dan telkens vanuit een hotel. Ik snak toch naar wat meer avontuur en ga beetje bij beetje – zoals jullie aanraden – stappen zetten naar het echte hiken. Bedankt en nog veel plezier!

    1. Wat fijn om te lezen. Dankjewel! Ik hoop dat je er evenveel plezier zal uithalen als wij. En mocht je vragen hebben, kan je steeds bij ons terecht! Groetjes, Leen en Wim

Leave a Comment

Your email address will not be published.