De Pyreneeënoversteek, Dag 13: “Rust”-dag

Vandaag moeten we maar 15 kilometer stappen. Bijna een rustdag dus. Aan de weg onder het vervallen hotel waar we overnacht hebben pikken we de GR78 op. Die wandelroute zullen we de komende tijd gaan volgen tot er voldoende sneeuw gesmolten is in de bergen. En daar zijn ze daarboven precies al goed mee bezig, aan het kolkende water in de rivier te zien. Door het ongebruikelijk vele smeltwater treedt de rivier hier en daar al buiten de oevers.

We lopen verder over een bijna vlak pad. Wanneer we door een dorpje lopen, zien we dat de bakker er met zijn kleine camionette op ronde is. We kiezen een knapperig brood uit zijn volgestouwde koffer.

Net voor de middag stoppen we op een picknickplaats met bankjes en speeltoestellen voor kinderen. We besluiten er alvast te lunchen. Straks zitten we immers in de drukte van Lourdes, en hier is het nog heerlijk rustig. Terwijl ik van mijn verse stokbrood knabbel merk ik plots dat een processierups het zich comfortabel gemaakt heeft op mijn schoot. Gelukkig heb ik een lange broek aan. Ik kegel ze snel weg en check of ik geen andere rupsen zie.

We blijven een hele tijd op ons bankje zitten. Allebei lijken we onze intrede in Lourdes te willen uitstellen. We blijven veel liever in dit laatste stukje rust in de natuur zitten. Maar wanneer een tweede processierups aan zijn optocht richting mijn schoot begint, besluiten we toch maar verder te trekken.

Een half uurtje later komen we aan in het bedevaartsoord Lourdes. Een vrouw komt de kathedraal buiten en is zichtbaar ergens over geëmotioneerd. Terwijl wij ons luidop vragen stellen bij de ontelbare flessen met zogenaamd bovennatuurlijk en genezend water die hier in de winkeltjes verkocht worden, zien we duizenden nonnetjes de mooiste tijd van hun leven hebben.

Wim koopt de ontbrekende wandelkaarten in een boekenwinkel. Aan de rand van het dorp ligt een camping, waar we onszelf en onze kleren eindelijk nog eens kunnen wassen. Van twee Duitsers die met hun caravan op de camping staan krijgen we twee stoelen en een klaptafeltje, waar we maar al te graag gebruik van maken. Wanneer we de tent in willen kruipen zetten we ze weer netjes voor hun caravan neer. Wim zet er een flesje bier bij en ik voeg er een briefje met wat lieve woorden aan toe. Hoe blij een hiker toch kan zijn met een doodeenvoudige stoel…

2 thoughts on “De Pyreneeënoversteek, Dag 13: “Rust”-dag”

Leave a Comment

Your email address will not be published.