De Pyreneeënoversteek, Dag 21: Route médiévale

Op de voorpagina van de krant “La dépêche” stond gisteren een foto van de studenten die in Loures-Barousse de slachtoffers van de overstromingen gingen helpen. Ze zijn nu vereeuwigd als helden. En terecht natuurlijk. De belofte die diezelfde krant gisteren maakte over de weersvoorspellingen is het dagblad niet na kunnen komen. Ofwel is die “hele kleine kans op enkele regenbuien” toevallig een “héél grote kans” rond Mauvezin de Prat. De andere belofte die ons gisteren gemaakt werd wordt vandaag wél nagekomen: lekkere koffie bij de twee croissants die we besteld hadden. Het fleurt ons enigszins op, want de zoveelste dag regen op onze huwelijksreis begint toch door te wegen…

Er zitten nog een aantal campinggasten aan de koffie. Het lijken allemaal vrienden onder elkaar. Wanneer we uitleggen wat we precies aan het doen zijn in de Pyreneeën, krijgen we prompt weer wat peperkoek toegestopt. Daarnaast gaat de lieve uitbaatster haar laptop halen om de weersvoorspellingen van de dag te raadplegen. Blijkbaar klaart het vanmiddag op. Goede vooruitzichten dus…! Naast de laptop brengt de vrouw nog wat anders mee: een klein kussentje waarop ze in kruisjessteek een elfje geborduurd heeft. “Geluk in de liefde” staat er in het Frans op. Dat geluk heb ik inderdaad… Ze doet me het kussentje cadeau. Het weegt niet veel, dus ik neem het met plezier in mijn rugzak mee.

In afwachting voor de opklaringen die gaan komen, vertrekken we naar goede gewoonte in regenkledij. Voorlopig is het nog droog, maar de grijze lucht lijkt niet te kunnen wachten om ons weer lekker nat te regenen.

Langs onze weg lopen paarden in een wei, met ruiters die een rugnummer dragen. Ze vullen hun zondagnamiddag met een wedstrijd dressuur, of iets anders waar ik de vakterm niet van ken. Het ziet er allemaal heerlijk gezellig uit. Houten schuurtjes waaruit de paarden nieuwsgierig hun hoofd naar buiten steken maken het western plaatje compleet. We kunnen helaas niet blijven kijken en lopen verder tot een dorp dat erg middeleeuws oogt.

Daarna gaat het weer verder over (modder-)paden en erg veel asfalt. Doordat we telkens weer nieuwe routes moet uitstippelen als gevolg van de onvoorspelbare weergoden, is het helaas niet steeds mogelijk om het elke dag interessant te houden. Gisteren vond Wim nog veel leuke paden door het bos, maar nu is het dus asfalt geblazen. Het is dan ook maar een doorsteek om buiten het overstromingsgebied te blijven en uiteindelijk de GR10 weer op te pikken. Even doorbijten dus, en over drie dagen zitten we weer op de langverwachte GR.

Dat doorbijten lukt me echter niet zo goed vandaag. Het laatste uur zit ik echt op mijn tandvlees en ik smeek Wim bijna om ergens in het dorpje Saint Lizier een time-out te nemen. Wim gehoorzaamt braaf en we gaan op zoek naar een café waar we ons kunnen opdrogen en opwarmen. Een bord bij de ingang van het dorp wijst er ons net zoals in Saint Bertrand op dat we “un des plus beaux villages de la France” (één van de mooiste dorpen van Frankrijk) binnen wandelen. Het zijn dan ook twee gelijkaardige dorpjes: bovenop een rots gebouwd, ommuurd, middeleeuws,… Mooi dus, zoveel is zeker. Maar er een café vinden dat open is, is bijna onbegonnen werk. Na het hele dorp drie keer gezien te hebben van boven tot onder, van onder tot boven en nog eens vijf keer van links naar rechts vinden we wonder boven wonder een kroeg waarvan de deur op een kier staat. Wim duwt voorzichtig tegen de zware houten deur. Ze gaat open en we installeren ons gelukzalig aan een tafeltje voor twee. Ik bestel warme melk en Wim vraagt een kop met warme chocomelk. Ik heb het te koud om mijn regenkledij uit te trekken en slurp goed ingepakt van mijn heerlijk warme drankje.

Het kost me moeite om na deze pauze weer de regen in te stappen. Wim probeert me te motiveren en zegt dat we nog maar een uurtje op de tanden hoeven te bijten. Het klopt, want een uurtje later staan we in Saint Girons. Omdat het er niet naar uitziet dat het binnenkort nog gaat ophouden met regenen, maar ook omdat er geen camping is in het dorp, gaan we op zoek naar een hotel. Die zoektocht heeft veel voeten in de aarde, maar om een lang verhaal kort te maken: we logeren in hotel Le Valier. Klein, simpel, vriendelijk. Meer moet dat niet zijn. En geloof me, in Saint Girons mag je al blij zijn dat je zoiets gevonden hebt. Het is een dorp waar je je hele leven niet zou passeren. Behalve als je per toeval van de Atlantische Oceaan te voet naar de Middellandse Zee op weg bent en ergens tussenin – geteisterd door lawinegevaar en overstromende rivieren – van je route bent moeten afwijken. We leggen alle kleren en de tent te drogen in de hotelkamer, en wachten om 22h nog steeds op de opklaringen die vanmiddag over de streek hadden moeten trekken. We wachten. En wachten, en wachten, en wachten, en wachten…

Leave a Comment

Your email address will not be published.