De Pyreneeënoversteek, dag 22: De vrijheidsweg

Tijdens het ontbijt geeft de “patron” van het hotel wat uitleg over hoe we onze tocht richting Oust best aanvatten. Het teveel aan asfalt gisteren brak me wat zuur op, dus een tweede dag op die manier zou ik graag vermijden. En dat kan blijkbaar, via de “chemin de la liberté” (de vrijheidsweg). Het is het pad dat bijna duizend vluchtelingen tijdens de tweede wereldoorlog namen richting Spanje, toen Frankrijk bezet was door de Duitsers. Hoewel de meesten succesvol de grens over konden stappen, wist jammer genoeg niet iedereen Spanje veilig te bereiken. Wanneer iemand zich aan de overtocht waagde werd er helaas al eens geklikt, met als gevolg dat de Duitsers een hinderlaag legden. In het beste geval werd je als vluchteling gevangengenomen, maar niet iedereen had steeds zoveel “geluk”.

We vertrekken op pad. Vóór ons brengt een boer zijn koeien naar de wei. Net wanneer we hem en zijn loeiende kroost voorbij willen gaan, draait onze vrijheidsweg rechtsaf. We klimmen omhoog, en dat voelen we in onze spieren. De fleece gaat al snel de rugzak in, zodat onze poriën goed opengezet kunnen worden. We krijgen mooie vergezichten op het dal en de tegenoverliggende bergen. De prachtige panorama’s maken de klim een stuk minder zwaar.

In onze gedachten spelen zich allerhande zenuwslopende en hartverscheurende oorlogsverhalen af. We hebben zoveel onbeantwoorde vragen. Wie waren de mensen achter de vluchtelingen, die destijds over dit pad gewandeld zijn? Wat zat er in hun rugzak? Als ze er al één hadden… Waren ze gewapend? Waren er ook kinderen bij? Hebben ze angst gevoeld? En vooral, hebben ze het gehaald…? Ontelbaar veel vragen spoken door onze hoofden. Aan elke steen en elke boom voel je dat dit pad een ondraaglijk zwaar verleden heeft. Kronkelend van een bijna onuitwisbare pijn, draait het pad zich in honderden bochten.

Bij een prikkeldraad loopt het pad plots dood. Er is geen poortje, en het ontbreken van een routepijl doet ons vermoeden dat we fout gelopen zijn. We wandelen terug en bij een splitsing proberen we de andere richting in te slaan. Maar ook dat pad loopt dood. Dan maar recht omhoog door de varens en doornstruiken, want de gps geeft aan dat er hogerop een pad zou moeten lopen.

Heel wat verse krassen op armen en benen later, vinden we inderdaad dat andere pad. Alleen is het in geen jaren meer belopen. Het pad is volledig overwoekerd en niet meer begaanbaar. We moeten dus weer helemaal terug.

Ik stel me de vraag hoe wij het er tijdens de oorlog van afgebracht zouden hebben op deze vrijheidsweg. Want zelfs nu – met een wegmarkering én in vredestijd – lopen wij al fout. Die Duitsers zouden ons vast achter de eerste de beste eik al bij de kraag gevat hebben…

We komen terug uit bij de prikkeldraad en besluiten erover te klimmen. We zien wel waar we uitkomen. Aan de andere kant van de draad lijkt iets te lopen dat veel weg heeft van een pad. Bij gebrek aan beter volgen we het maar. We klimmen nog twee andere prikkeldraden over en komen dan plots weer een pijl van onze route tegen. We klimmen verder omhoog. Het is werken geblazen, maar het gaat vlot. De route is mooi. Iets waar ze een zeventigtal jaar geleden waarschijnlijk iets minder oog voor hadden…

Wanneer we aankomen in Seix doen we eerst inkopen in een plaatselijke supermarkt. Daarna gaan we op zoek naar een bar. We proberen eerst het terras uit, maar worden door de koude al snel naar binnen gejaagd.

Wim stippelt de route voor morgen uit, die veelbelovend is: 2200 meter stijgen! Dat zijn we met onze smokkelpaadjes om de sneeuw en overstromingen te vermijden écht niet meer gewend. Ik slik het nieuws door met een tweede “Pelforth Brune”. Tegen dat ook dat biertje op is ben ik mentaal zo goed als klaar voor wat ons morgen te wachten staat.

De rugzakken gaan weer even aan om naar de camping in Oust te stappen, ongeveer één kilometer verderop. We installeren de tent in een recordtempo, want we kunnen niet wachten om het blik chili con carne op te warmen, dat we kochten in het plaatselijke winkeltje. Samen met een instant preisoepje en wat uitgedroogd stokbrood, vormt het een verrukkelijke maaltijd. De overdosis kidney bonen zullen zich morgen ongetwijfeld laten horen. Maar om die 2200 meter te klimmen moeten we dan ook veel gas kunnen geven…!

2 thoughts on “De Pyreneeënoversteek, dag 22: De vrijheidsweg”

Leave a Comment

Your email address will not be published.