De Pyreneeënoversteek/Pyrenean Traverse Dag/Day 24 FEAT

De Pyreneeënoversteek, Dag 24: GR10, wat fijn je weer te zien!

Wanneer we willen vertrekken bij de gîte maakt onze gastheer ons attent op een tricky passage die we vandaag over moeten. We gaan zeker onze stijgijzers nodig hebben, waarschuwt hij terwijl hij een vinger in de lucht steekt. We bedanken hem voor de verwittiging, en vertrekken strijdvaardig richting “onze” GR10, die we zo lang hebben moeten missen.

De wit-rode tekens sturen ons omhoog over een oogverblindend mooi smal paadje. We stijgen snel en zonder veel moeite enkele honderden meters hoger. Onderweg passeren we drie Fransmannen. Het zijn broers en ze zijn allemaal al vlotjes de 70 gepasseerd. Samen stappen ze een week op de GR10. Daar kan een mens alleen maar respect voor hebben.

Wanneer het pad ons uit het bos voert, komen we aan op een col. Tien meter terug waanden we ons nog in the middle of nowhere, maar hier loopt plots een asfaltweg over de berg. Ik vind het een anticlimax. Zelf hebben we zoveel werk moeten verrichten om tot hier te geraken, terwijl de dagjestoeristen met de wagen niet één druppel zweet hebben verspild.

Het aantal dagjestoeristen dat we hier met rugzak verder omhoog zien trekken, geeft ons hoop dat het hogerop bijzonder mooi moet zijn. We eten elk een banaan en twee chocoladebroodjes om de volgende hoogtemeters aan te kunnen. Ik trek nog snel een warme broek aan, want hier op hoogte is het veel frisser dan in het dal. Wim durft de beklimming aan met blote knieën.

Enkele meters voorbij de verduivelde asfaltweg komen we plots in een prachtig landschap terecht. De “dagjesroutes” splitsen af van de GR10 en we stappen bijna als enigen naar de hoogste top. Onderweg twijfelen we even hoe we de klim precies moeten aanvatten. De bewegwijzering is niet duidelijk. Een man komt ons ter hulp en legt ons uit dat het links omhoog is. Hij kent de route door en door en deed hem al zeker zeven keer, vertelt hij vol trots. Wim twijfelt toch en heeft eerder een “langs-rechts-omhoog-gevoel”.

Op zijn gps toont Wim aan de man dat onze route toch anders loopt. De kerel is blijkbaar heel erg anti-gps, vindt het logisch dat we door dat ding onze weg verliezen en houdt halsstarrig vol dat het langs links is. Wim houdt ook vol en uiteindelijk splitsten onze wegen. De man gaat met zijn vrouw naar links. Wij gaan naar rechts. We zien wel…

Nadat we een kleine sneeuwpassage overgestoken zijn en verder tegen de flank omhoog klimmen, zien we plots iemand zich tegen de berghelling aan enkele grassprieten vastklampen. Het is de vrouw van de anti-gps man van zonet. Ze probeert zich tegen de steile flank omhoog te trekken. Blijkbaar zaten ze dus tóch niet op het goede pad. Wim kan een lachje niet onderdrukken.

Uitgekomen op de prachtige Port de Saleix stoppen we voor een middagpauze. De wind waait als een bezetene tussen de twee toppen door, waar we ons in het zadel van de berg geïnstalleerd hebben. Het is er vreselijk koud, maar achter een rots die we als windbreker gebruiken is het best goed uit te houden. We genieten van onze eersteklas picknickplek. Wat is het hier verbluffend mooi!

We blijven een hele tijd zitten op deze betoverende plek, maar trekken dan toch weer verder tot het hoogste punt van de dag. Het is daar dat de stijgijzers aan moeten. De verwachte sneeuwpassage ziet er niet al te gevaarlijk uit, maar een gewaarschuwd man is er twee waard. We doen dus als voorbeeldige studenten de stijgijzers aan en klimmen omhoog.

Alles verloopt vlotjes en veilig. Pas wanneer ik voorbij de sneeuwpassage het ijs uit mijn stijgijzers sla zie ik hoe mooi het hier is. En hier kunnen auto’s zéker niet komen. Dit uitzicht is enkel weggelegd voor mensen die te voet tot hier komen…

We dalen verder af door de sneeuw met opzettelijke en onopzettelijke glijpartijen. Wanneer we aankomen bij de Refuge de Bassiès lijkt onze vraag of we er de tent mogen opzetten niet alledaags. Toch mogen we ze zetten en we vinden daarvoor een echt sterrenplekje.

We eten super eenvoudig met de dingen die in onze rugzak zitten. Gelukkig mogen we binnen in de refuge zitten, want de koude, scherpe wind snijdt door merg en been. Ik maak er vrienden met de refuge hond Iesty. Ik vertel haar wat een prachtige dag het was vandaag. Mijn enthousiasme wordt vrolijk beantwoord met piepende tjoenkgeluidjes en een dolle kwispelstaart. Ik glimlach en geef Iesty een knuffel. Zo voelt perfect gelukkig zijn.

Leave a Comment

Your email address will not be published.