De Pyreneeënoversteek, Dag 6: Into the wild

Onze rugzak weegt lichter dan anders wanneer we onze bescheiden hut verlaten. Dat komt omdat we zowat alle kleding die in de rugzak zat aangetrokken hebben. De regen die voor gisteren voorspeld was krijgen we vandaag dan toch nog over ons heen. De tocht begint rustig, maar dat duurt niet lang. Al snel wijst onze topogids ons op de imposante berg voor ons en op het kleine padje dat naar de top voert.

Niks geks aan als je het zo bekijkt, ware het niet dat de topogids er niet bij zegt hoe je dat pad moet bereiken. Wel verklapt het boekje dat er nog een vallei tussen ons en die imposante berg ligt, die door een rivier wordt doorsneden. Ergens zou er een brugje moeten zijn om die rivier over te steken. De HRP, de route waar we ons momenteel op bevinden, is een niet bewegwijzerde route. En als dat nog niet erg genoeg is, loopt het traject ook niet overal over een pad. Aan onze padvinder skills dus om dat bewuste bruggetje te vinden, want een pad loopt er in elk geval niet naartoe. We proberen een weg te zoeken over de steile berghelling naar beneden. Bijna als een wonder stuurt Wim ons recht op het brugje af. We tanken onze flessen even bij en wippen naar de andere kant van de vallei.

Daarna is het klimmen geblazen. Op de tegenoverliggende berg waar we net nog op stonden zien we twee honden een kudde schapen naar een andere wei voeren. Het geeft ons een excuus om even te stoppen en op adem te komen, zodat we hun werk kunnen aanschouwen. Vlak na de top moeten we weer “into the wild”. Deze keer niet omdat de gids het voorschrijft, maar omdat we een stukje fout gelopen zijn. We wandelen steil naar beneden tot we weer op het juiste pad zijn.

Onder een boom werken we in drie happen een banaan en een stukje cake naar binnen. De boom probeert tevergeefs de regendruppels tegen te houden. Kletsnat gaan we snel weer op pad, want de koude slaat ons al om het lijf.

Weer zegt ons wandelboekje om de bergtop voor ons te beklimmen. Een pad is er niet, dus veel succes… De klim is opnieuw steil en lastig. We verliezen veel tijd en energie met het constant zoeken naar de juiste coördinaten. We behalen de top uiteindelijk, maar krijgen het dan moeilijk om naar het volgende punt te lopen. We kiezen na lang zoeken voor een veel te steile route – geen pad natuurlijk, die zijn er hier niet – bijna recht omhoog door een loofbos. Ik bijt flink op mijn tanden, maar kan niet verbergen dat ik op mijn tandvlees zit. Het blijft ook maar regenen. We zijn nat tot op het bot. Wanneer we eindelijk weer op een pad aanbelanden, klimmen we door naar de hoogste top van de dag. We halen de top, maar rennen weer naar beneden, alsof ons leven ervan afhangt. De regen en gure wind daarboven doen onze vingers in een paar tellen bevriezen. Ik klappertand en ben bang om hier te struikelen. Als je hier alleen zou achterblijven is het beslist over en uit…

Je zou het door de afgelopen zonnige dagen niet meteen denken, maar de weersomstandigheden zijn dit jaar werkelijk ab-nor-maal. Iedereen in de regio spreekt erover. Als het op 1450 meter hoogte al zo vriezend koud is, hou ik mijn hart vast wat dat straks op 3000 meter gaat geven. We beseffen beetje bij beetje dat de HRP een missie is die dit jaar niet te volbrengen is. Enkele honderden meters lager, waar het wat warmer is, spreken we dit ook uit aan elkaar. Als het weer niet verandert, is het simpelweg dom om verder te zetten…

Eens we terug in de bewoonde wereld zijn, warmen we ons op in een klein cafeetje. We drinken warme choco en slurpen ook een volledige kookpot soep leeg. Hiermee kunnen we het laatste anderhalf uur naar onze slaapplek overbruggen. Die slaapplek heet Iraty Les Chalets. Voor 13 euro per persoon nemen we er een kamer die zo klein is dat er eigenlijk geen stapelbed in past. Maar die Fransen hebben er toch eentje in gekregen. We zetten de verwarming op het maximum om alles te kunnen drogen. Zelfs onze slaapzakken zijn nat. Daarna trakteren we onszelf op een menuutje in het eenvoudige restaurant. Bij een glas wijn bekijken we hoe het nu verder moet. Morgen nemen we alvast een alternatieve route, want het wordt opnieuw barslecht weer. En daarna, tja… wie zal het zeggen?

Leave a Comment

Your email address will not be published.