De Pyreneeënoversteek, Dag 7: Nieuwe perspectieven

Het is al 10 uur wanneer we op pad vertrekken. Na het dipdagje van gisteren wilden we wat langer uitslapen. Het winkeltje in het dorp is gelukkig open. We hadden er helemaal niet aan gedacht dat het zondag is vandaag… Ik vraag aan de man van de winkel wat de weersvoorspellingen zijn voor vandaag. Het ziet er niet al te best uit.

Hij vraagt ons waar we vandaag heen gaan. We leggen uit dat we de HRP trail lopen. Hij schrikt duidelijk van ons antwoord en waarschuwt ons als zoveelste in rij voor de recent gevallen sneeuw en de barre weersomstandigheden op hoogte. Nu twijfelen we echt niet meer: vandaag nemen we een alternatieve route. Ook de man lijkt het een slimme keuze te vinden.

Terwijl we over asfaltwegen en zandpaden zo’n 900 meter afzakken richting het dal, maken we diverse overwegingen over hoe we onze huwelijksreis kunnen verderzetten. Een trektocht door Oostenrijk misschien? Of op verkenning naar Noorwegen? Of een vliegticket naar de zon? Maar hoe prachtig deze alternatieven ook mogen zijn, we kunnen niet ontkennen dat we het bijzonder jammer zouden vinden mochten we ons einddoel Banyuls Sur Mer aan de Middellandse Zee niet halen…

In het dorpje Larrau wat verderop in het dal heeft het plaatselijke winkeltje ook een bar. We besluiten er wat op te warmen en bestellen een warme choco en een warme melk. Ik hoop op verse koemelk, maar moet me tevreden stellen met een dampend kopje uit brik. Het smaakt toch en ik bestel nog een tweede om goed op krachten te kunnen komen. We mogen picknicken in de bar en doen dit dan ook uitgebreid. Hier is het immers warm en droog. En daarnaast is het cafeetje ook nog eens bijzonder gezellig. Het doet Wim denken aan “P’lien van de witte”, een oerdegelijke Vlaamse stamkroeg in het dorp waar we wonen. P’lien is een stokoud dametje dat nog kranig dagelijks haar café runt. Ze kan honderduit vertellen over de oorlog. En hoe een Duitse soldaat ooit een geweer tegen haar hoofd hield. Het deerde haar niet. “Schiet dan”, zei ze. Maar gelukkig heeft de soldaat dat niet gedaan.

Een Engelsman met zware bepakking komt ook een koffie scoren in dit kleine paradijs op aarde. We geraken aan de praat. Hij stapt de GR10 en toont ons zijn route. Na een korte inspectie van de kaart zijn we het er al snel over eens dat we tot het dorp Lescun de GR10 gaan volgen. Normaal is het drie dagen stappen tot daar, maar wij moeten het in twee dagen klaarspelen.

Met nieuwe energie vertrekken we terug op pad. Aan het voorziene eindpunt van de dag besluiten we toch nog verder te lopen. Het regent niet meer voortdurend en we hopen zo Lescun toch nog op tijd te kunnen bereiken. Het pad gaat meteen steil omhoog. Maar het is maar half zo vermoeiend als gisteren. We beseffen dat we met een combinatie van de HRP, de GR10 en de GR11 misschien toch nog kans tot slagen hebben. Het geeft ons moed.

Tegen alle verwachtingen in wordt het uiteindelijk een erg mooie tocht langs een soort canyon, waarbij we over een lange hangbrug die boven een diepe afgrond bengelt moeten. Mensen met hoogtevrees zouden hier spontaan darmklachten krijgen.

We klimmen nog verder tot we ergens langs een riviertje, enigszins beschut tegen weer en wind, de tent neerplanten. Het is koud, dus we koken en eten onze maaltijd in de tent. Die bestaat uit pakjessoep en een pot ravioli. Enkele pistachenootjes moeten dienen als dessert. Ik luister urenlang naar het riviertje dat onuitputtelijk water naar beneden blijft voeren. De wind trekt af en toe aan het tentzeil. Lieve wind, blaas maar lekker hard. Zodat morgen alle wolken weg zijn.

Leave a Comment

Your email address will not be published.