Mount Everest Base Camp Trek, Dag 4: Namche Bazar – Phortse Tenga

Goed nieuws. De diarree is een pak beter. Maar er is helaas ook slecht nieuws. En dat is dat ondertussen mijn longen ook een flinke opdoffer gekregen hebben. Ik heb vreselijke keelpijn en het hoesten geeft me stekende pijnen tot in mijn longen. Blijkbaar een typische aandoening op deze hoogte. Het wordt veroorzaakt door een combinatie van het stof op de paden en de koude lucht op grote hoogte. Daarom passeren we ’s morgens nog maar even bij onze apothekeres van gisteren. Ze geeft middeltjes tegen mijn verstopte neus, keelpastilles, ontstekingsremmers en paracetamol. Een hele EHBO-koffer vol dus… En ik merk al bij de eerste klim dat die goed gevulde EHBO-koffer meer dan nodig gaat zijn. De pijn in mijn longen is zo erg, dat zelfs ademhalen een hele opdracht wordt. Ik speel de eerste pillen daarom maar snel naar binnen. Een tijdje later is de pijn naar een draaglijk niveau gezakt en lijken de kansen om het eindpunt van de dag te halen weer een stuk groter. Want eerlijk gezegd zag het daar even niet naar uit. Al kan de bijzonder slechte nachtrust daar ook haar aandeel in gehad hebben. Vannacht had een hond er immers zijn missie van gemaakt om onophoudelijk naar de volle maan te blaffen. En met onophoudelijk bedoel ik echt onophoudelijk. Die hond zal vanmorgen van al dat geblaf vast minstens zoveel keelpijn hebben als ik.

Het eerste deel van de tocht vandaag is hetzelfde als de acclimatisatiedag van gisteren. Al voelt dat eerlijk gezegd niet zo. Want ondanks de overvloedige regen van vannacht, is het vanmorgen volledig opgeklaard. Hierdoor krijgen we indrukwekkende panorama’s op stoere bergtoppen, die gisteren nog achter een dichte mist verborgen lagen. Zelfs de fleece gaat uit en we kunnen heerlijk in t-shirt wandelen.

Vlak voor de afsplitsing waar zowat drievierde van alle hikers voor de korte route rechtstreeks naar Everest Base Camp kiest, eten we een chocoladebroodje op een – op z’n zachtst uitgedrukt – panoramisch terras.

Even verder nemen wij het pad links naar boven, dat ons pas over acht dagen in Everest Base Camp zal brengen. Wij gaan voor de langere, maar ook mooiere route die passeert langs Gokyo en de Cho-La pas. Twee hoog gelegen must-do’s als je in deze regio komt. Onze omweg maakt de route er natuurlijk niet gemakkelijker op, maar anderzijds hebben we wel meer dagen ter beschikking om te wennen aan de hoogte. Hierdoor wordt de kans op hoogteziekte weer een graadje kleiner.

Hoogteziekte moet zowat het meest besproken onderwerp tussen hikers op deze trail zijn. Hoogteziekte is dan ook een aandoening waar je niet licht overheen mag gaan. De eerste symptomen bestaan uit hoofdpijn, een verminderde eetlust en extreme vermoeidheid. In een later stadium treden overgeven, duizeligheid, een slecht coördinatievermogen, extreme hoofdpijn en kortademigheid op. Op dat moment is het zaak om zo snel mogelijk af te dalen. Zelfs als dit in het midden van de nacht is. Want het negeren van de symptomen kan tot catastrofale gevolgen leiden. In geval van hoogteziekte kan immers binnen een tijdsspanne van twaalf uur de dood intreden. Geen lachertje met andere woorden. Je leeftijd of fysieke conditie spelen geen enkele rol of je meer of minder kans hebt op hoogteziekte. Maar er zijn gelukkig wel een aantal zaken die je kan doen om de kans te verkleinen. Zo zouden knoflook en gemberthee een positief effect hebben, alsook veel water drinken (4 tot 5 liter per dag!). Daarnaast kan je pillen tegen hoogteziekte nemen, al bieden die ook geen enkele garantie. Wetende dat 10 tot 25% van alle mensen reeds hoogteziekte kan krijgen op 3000 meter hoogte, zal het geen verrassing zijn dat één op drie hier moet opgeven vanwege deze onvoorspelbare aandoening. En ondanks de vele waarschuwingsborden in de lodges, sterven er nog elk jaar mensen aan… We zijn echter niet van plan om van die groep deel uit te maken, dus we volgen alle tips braafjes op.

Maar terug naar de les: we slaan dus links af naar boven richting die twee must-do‘s. Een boer met yaks laat zich weer helemaal gaan tegen één van zijn dieren. Hij weet met zijn woede geen blijf, doordat het dier plots van het pad afgeweken is en naar een lager gelegen pad wou oversteken. Hij gooit er – niet zachtjes – met stenen naar. We schrikken er echt van. Zeker omdat dit gedrag in schril contrast staat tot de warmte en vriendelijkheid die we zo gewend zijn van de lokale bevolking.

Via een rotsig trappenpad klimmen we steil omhoog naar een andere wereld. De uitzichten zijn hier werkelijk onbetaalbaar! We genieten zo lang we kunnen, want langzaam schuiven er opnieuw dikke wolken en mist voor dit prachtige natuurtafereel.

We voelen dat het klimmen op deze hoogte steeds langzamer gaat. Maar zonder noemenswaardige problemen komen we boven aan in het plaatsje Mong. Met zijn 4048 hoogtemeters zetten we daar weer een nieuw hoogterecord op onze naam. We warmen ons even op in een hutje, waar ik citroenthee bestel tegen mijn pijnlijke keel.

Daarna is het alleen nog bergaf tot we Phortse Tenga bereiken, waar we onze tent willen opslaan. “Dat lijkt me niet zo’n goed idee”, zegt de eigenaar van de lodge, terwijl hij naar een dreigende lucht wijst. Zijn woorden zijn nog niet goed en wel koud, of de hemelsluizen worden onverbiddelijk open gezet. Hij biedt ons daarop voor nog geen €3 zijn mooiste kamer aan. Met een prachtig uitzicht op de bergen is dit een paradijselijk onderkomen. Niet dat we veel van dat uitzicht gaan genieten, want het is ijskoud op de kamer. We nemen daarom snel weer plaats in het restaurantgedeelte, waar het trouwens niet minder bibberen is. Gezien we de enige gasten zijn, wordt de kachel vanavond niet aangemaakt. We krijgen wel twee donsdekentjes toegestopt. Ze geven ons net voldoende warmte, terwijl we een spelletje Kolonisten van Catan spelen.

Hoewel de kachel vanavond ijskoud blijft, hangt er toch een bepaalde warmte in de hut. Het koppel dat de hut uitbaat is erg vriendelijk, ze helpen ons met alle vragen en ze serveren lekker eten. De meeste wandelaars nemen niet de moeite om hier te stoppen en lopen haastig door naar Dole.  Iets wat me op mijn vele tochten meer en meer begint op te vallen. Te veel mensen zien hiken als een race en lopen daardoor de mooiste plaatsjes mis. Dat is jammer. Want geloof me vrij, iedereen die deze lodge voorbij loopt heeft ongelijk…

Follow us on social media

Sharing is caring!

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *