Mare a Mare Nord, Dag 3: Pianello – Corte

Het is geen brandalarm, maar het zijn wel bliksemschichten en donderslagen die me deze keer om 6h ’s morgens uit mijn slaap halen. Door het openstaande raam hoor ik de regen naar beneden gutsen. En hoewel we ons mentaal volledig voorbereid hadden op een hele dag regen, trekt de hemel even later als bij wonder toch plots helemaal open. We nemen afscheid van onze gastvrouw, die op dit vroege uur maar niet uitgebabbeld geraakt.

Het is een korte, maar krachtige klim terug naar het dorp. Het pad wordt maar zelden belopen en is overgroeid met doornstruiken. Dat het niet de eerste keer is deze reis dat we deze struiken tegenkomen bewijzen de tientallen schrammen op mijn benen. Tegen dat we aan het cafeetje zijn waar we gisteren zo goed geholpen werden, is de zon helemaal doorgebroken en staan de zweetparels al op mijn voorhoofd te glinsteren.

We klimmen verder omhoog tot we een mooi zicht krijgen op het dorp waar we overnacht hebben.

Daarna duiken we via een bocht een compleet ander landschap in. We belanden op een klein plateau dat bezaaid is met hoge groene varens. Er is geen pad te bespeuren. Met onze wandelstokken slaan we de bladeren opzij en banen we ons een weg doorheen de struiken.

We komen aan bij een rivier, die we gemakkelijk over kunnen steken. We ruilen de varens in voor bos, waarin we de komende kilometers gevangen blijven.

Iets voorbij een dorp zien we een geit in nood. Zijn poot zit verstrengeld in een ijzeren draad, waardoor hij niet voor- of achteruit kan. Wim toont zijn goed hart en maakt het angstige dier los. De geit springt weg, blijft dan even staan, mekkert bij wijze van dank en schaart zich dan opnieuw bij zijn vriendjes.

Hier kan je de reddingsactie zien:

 

Dat we een groot dierenhart hebben moet een Golden Retriever in het volgende dorp ook geweten hebben. Hij kent blijkbaar de “Mare a Mare” route op zijn duimpje, want hij wijst ons prima de weg. Zeker vijf kilometer loopt hij als een volleerde gids voor ons uit. We kunnen zijn tempo niet volgen, maar dat is geen probleem. Achter elke bocht en rots houdt hij eventjes halt en kijkt hij bezorgd achterom om te zien of we nog volgen. Zelfs wanneer we middagpauze houden verlaat hij ons niet en legt hij zich bij ons neer om ook zelf even wat te rusten. Weer een dorp verder besluiten we de hond toch maar achter te laten bij een dame. Het grote telefoonnummer op zijn knalrode halsband doet vermoeden dat wij niet de eerste wandelaars zijn die hij op deze manier escorteert.

Eindelijk komen we in de hogere bergen aan, die Corsica rijk is. Het doet deugd. Hier voel ik me thuis. Op de bergkam tegenover ons zien we een kapel liggen waar we naartoe moeten. Ik gok dat het ons een uur zal kosten, maar uiteindelijk hebben we het dubbele nodig om er te geraken. Doodop laat ik me tegen de grond vallen wanneer we uiteindelijk de kapel bereiken. We frommelen snel en mueslireep naar binnen. Het is nog ver tot Corte en we zijn bang dat we het niet voor zonsondergang gaan halen.

Wim leidt het laatste stuk en zet er een stevig tempo in. We krijgen nog twee klimmetjes voor de kiezen, die ons energiepeil tot ver beneden nul laten zakken. In de verte zien we de laatste kam waar we overheen moeten. Ondanks de vermoeidheid lijkt de top me aan te zuigen. Via de flank klimmen we langs een smal pad geleidelijk omhoog. Links van ons zien we een prachtige vallei, die ondanks de tijdsdruk toch een paar keer op de foto gaat.

Een uur voor zonsondergang staan we op de laatste top. We krijgen er zicht op Corte, dat er in de gouden avondgloed opvallend vredig bij ligt.

We happen even naar adem op de top om daarna de lange afdaling in te zetten. De hemel kleurt eerst geel, dan oranje en tenslotte roze.

Wanneer de zon helemaal achter de horizon verdwijnt klinken de eerste stadsgeluiden in onze oren. Een zucht van opluchting: we made it!

Nadat we bij zowat alle hotels van Corte de deur gewezen krijgen omdat ze compleet volgeboekt zijn, worden we na 33 kilometer stappen gedwongen om nog wat verder te lopen tot de camping. Een kwartier voordat ook zij de deuren sluiten komen we er volledig afgepeigerd aan. We zetten de tent in het donker op en zullen ’s anderendaags pas merken dat we dat in het midden van een voetpad gedaan hebben. Of dat aan een gebrek aan licht of een gebrek aan energie ligt, laat ik even in het midden. Maar om een pizza te gaan eten in het dorp hebben we in elk geval nog net voldoende energie… Met een goed glas wijn natuurlijk. Our drug of choice, om de pijnlijke voeten te vergeten…

Follow us on social media

Sharing is caring!

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *