De Pyreneeënoversteek, Dag 11: Moet er nog regen zijn?

We hebben vrij goed geslapen in ons 17de eeuwse slaapkamertje. Er staat een mini ontbijtje klaar in de refter van het klooster. Het stelt niet veel voor, maar we hebben ermee gegeten. De “gardien” komt bij ons zitten, terwijl we geeuwend van onze koffie slurpen. We vertellen hem over onze gewijzigde plannen en dat we nu richting Lourdes gaan wandelen om van daaruit een andere GR te volgen tot de GR10 van de meeste sneeuw ontdaan is. Volgens hem doe je er zeker acht dagen over om vanuit Sarrance naar Lourdes te wandelen. Wij hadden er slechts twee tot drie dagen voor uitgerekend en hopen dus dat er iets vreselijk mis is met het inschattingsvermogen van de “gardien”.


Zijn vrouw komt er ook bij zitten. We praten samen nog zeker een uur en het is eigenlijk best gezellig. De gastheer beweert wonderpleisters te hebben, die de voeten van Wim wat kunnen oplappen. Al vijf dagen loopt hij met doorweekte schoenen en dat eist zo zijn tol. Wim laat zich gedwee verzorgen. Ik vertel ondertussen over het wilde beest dat ons enkele dagen geleden uit onze slaap hield, toen we wild kampeerden in het bos. We proberen allebei het geschreeuw van het beest na te doen, tot groot jolijt van onze toeschouwers. De “gardien” en zijn vrouw vermoeden dat het wel eens een beer geweest kan zijn. Ik dacht dat er maar weinig beren in de Pyreneeën rondliepen, maar het is blijkbaar zowat de mascotte van de streek. Zou het inderdaad een beer geweest zijn die nacht? Ik weet het niet, maar het klinkt natuurlijk wel bijzonder stoer…!

Na enkele stevige vriendschappelijke handdrukken van onze gastheer en gastvrouw gaan we weer op pad. En daar kunnen we best kort over zijn. We beginnen met een eentonige en vervelende beklimming van goed 700 meter over asfalt. Een gegeerde col voor wielertoeristen, zoveel is duidelijk. Ze roepen allemaal “courage” (goede moed) wanneer ze ons voorbij rijden en wij wensen hen hetzelfde toe in dit kletsnatte regenweer. Elke kilometer staat er een bordje naast de weg waarop te lezen staat hoe ver we nog van de top verwijderd zijn. Ook het stijgingspercentage staat erop vermeld. Ik weet niet of de bordjes me motiveren of net demotiveren. Maar ze volgen elkaar in elk geval veel te traag op.

Een dikke twee uur later staan we bovenop de col, waar de regen en barre koude ons verhinderen om even te stoppen en te bekomen van de klim. Na een half uurtje afdalen pauzeren we dan toch maar in de regen, omdat de maag van Wim luidruchtig protesteert. Snel vullen dus, vooraleer die maag van hem nog bozer wordt. De afdaling is vrijwel even saai als de beklimming. Aan de andere kant van de berg is het gelukkig wel net iets mooier. Maar helaas ook net iets natter. We stoten als bij toeval op een Vlaamse wielerclub, waarvan veertien helden de top van de col op hun stalen ros proberen te bereiken. We kletsen een tijdje met de materiaalman, die de ploeg met een busje volgt. Ook hun oorspronkelijke plannen zijn volledig in het water gevallen. Ze wilden de Col d’Aubisque gaan bedwingen, maar door het lawinegevaar is de berg ontoegankelijk. En zo zit elke sportieve avonturier hier in de Pyreneeën een beetje in hetzelfde schuitje…

Compleet uitgeregend arriveren we na 30km stappen bij de camping van Bielle. Ondanks de koude bestellen we ons twee frisse biertjes die we opdrinken terwijl we de tent opzetten. Er is één winkel in het dorp waar we topografische kaarten inslaan om onze gewijzigde route verder op uit te kunnen tekenen.

Een grote witte tent op de camping biedt backpackers een welgekomen schuilplaats tegen de plenzende regen. Terwijl ik er eten maak, begint Wim aan zijn grote wandelkaartenpuzzel. Elke dag rijzen dezelfde vraagtekens over welke route we de volgende dag zullen nemen. En hoewel die onzekerheid ons af en toe met heel wat kopzorgen opzadelt, gaat het ook gepaard met een zeker gevoel van vrijheid. Er zijn honderden wegen te bewandelen. Aan ons om er eentje uit te kiezen…

 

Follow us on social media

Sharing is caring!

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *