De Pyreneeënoversteek, Dag 14: Sauna

We moeten enkele meters een drukke verkeersweg volgen. Een signalisatiebord geeft aan dat de Col De Tourmalet nog steeds gesloten is. Het lawinegevaar is nog altijd niet geweken. Ook wij blijven dus voorbeeldig op de veiligere route. We nemen enkele trapjes omhoog naar een pittoresk gebouw dat vol glorie onderaan de Pic Du Jer staat. De Pic Du Jer is een berg waar ze hier duidelijk trots op zijn, want onze camping droeg ook al deze naam. Het mooie gebouw is het stationnetje waar iedere dag zowat elk uur een treintje naar de top tuft, om toeristen zonder blarenleed naar boven te brengen. Vandaag lijkt het stationnetje gesloten, maar wij gaan hoedanook te voet omhoog.

De GR loopt iets vóór de top van de berg weer omlaag. Het mooie uitzicht op Lourdes waarop we gehoopt hadden laten we dus aan ons voorbij gaan. Er een omweg voor maken zit er niet in, want het wordt sowieso al een zware dag vandaag.

Als bij wonder breekt de zon plots door. Eindelijk zomer! We smeren zonnecrème op onze bleke Belgische ledematen. Laat het nu maar lekker branden. De sneeuw op de bergen blijft ondanks de hitte hardnekkig liggen. Ze kan dan wel onze plannen dwarsbomen, maar die parelwitte sneeuw zorgt wél voor een adembenemend wandeldecor.

We puffen ons verder een weg omhoog tot we bij een huis in een dorpje een metalen tafeltje met vier stoelen vinden. Onze namen staan erop geschreven. Dus zonder vragen te stellen installeren we er onze bezwete lichamen om er een verkwikkende lunch te nuttigen. Even later roept een oud vrouwtje ons. “Coucou” roept ze, en ze gebaart om haar richting uit te komen. “Ai, betrapt”, denken we. Met hangende oortjes ga ik haar richting uit. Maar in plaats van een kijvende vinger, krijg ik een fles fris water met grenadine. Natuurlijk mogen we blijven zitten, lacht ze enthousiast. De vrouw maakte zich alleen maar zorgen dat we dorst hadden in deze hitte.

Met opgeladen batterijen trekken we weer verder. In geen tijd sijpelt het zweet weer in kleine kanaaltjes langs ons hoofd naar beneden. In een Finse sauna zweet je minder dan hier. Wim drinkt tijdens het stappen wel meer dan vijf liter water.

Gelukkig komen we in het volgende dal nog een cafeetje tegen, waar we ons suiker- en vochtgehalte weer op een aanvaardbaar niveau kunnen brengen. De bar stelt niet veel voor. Het is niet meer dan een caravan met een schuurtje erbij en een drietal tafeltjes met parasol. Het is geweldig authentiek. Maar het is ook geweldig “nooit door de voedselveiligheidscontrole te geraken”. De huisbereide cake die we zomaar getrakteerd krijgen, eten we toch zonder aarzelen op.

Het is nog een flink stuk stappen. Tijdens het klimmen moet Wim af en toe afkoelen in de schaduw. De zon gaat hem veel slechter af dan dat bij mij het geval is. Maar ik ben dan wel weer de persoon die altijd koude voeten heeft in de tent.

Ik ben blij wanneer we eindelijk het hoogste punt van de dag bereikt hebben. Nu is het alleen nog afdalen. Dat valt mee…

Hoewel… De afdaling gaat tergend, tergend, tergend traag. Wanneer we zicht krijgen op het eindpunt Bagnères du Bigorre, is het nog zeker twee uur dalen. Frustrerend, want we kunnen bijna de daken van de huisjes met onze vingertoppen raken. We trekken lange horizontale lijnen tegen de flank, met hier en daar een haarspeldbocht naar beneden. Ik snak naar de korte pijn: een pad recht naar beneden. Maar nergens is de route kort te sluiten.

Eindelijk aangekomen aan het laagste punt, vertelt een voorbijganger ons dat de camping nog zeker een uur stappen is. Dat ziet mijn lichaam helaas niet zitten. Ik stel voor aan Wim om de tent hier en nu op te zetten. Er zijn picknickbanken, dus dat is alvast grote luxe. Daarnaast is het al half acht. Hoog tijd dus om een slaapplek te zoeken. Wim gaat akkoord. Bij de bankjes koken we een eenvoudig avondmaal, waarna we al snel de tent opzetten uit het zicht van mogelijke passanten.

Wanneer ik mijn schoenen uitdoe, zie ik dat de laatste kilometers hun tol geëist hebben. In de tent verzorg ik de blaren op mijn pijnlijke voeten. Ik ben moe, kapot en volledig uitgeteld. Slapen is het werkelijk enige dat ik nog wil doen vandaag…

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Follow us on social media

Sharing is caring!

3 thoughts on “De Pyreneeënoversteek, Dag 14: Sauna”

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *