Via Alpina, Dag 0: Brussels Airport – Basel

Door een grote stroompanne op Brussels Airport loopt de check-in volledig in de soep. De lichten in de aankomsthal branden op halve kracht, er speelt geen muziek, alle restaurantjes zijn gesloten en de bagagetransportband doet het niet. Hierdoor moet de bagage handmatig in karren geladen worden om vervolgens via de kelder naar het vliegtuig gebracht te worden. Gelukkig zien we nog net op tijd dat onze rugzakken op de kar met bestemming Griekenland staan. Wim haalt ze er nog snel terug af. “Gered”, denken we, “dat komt wel goed.”

We lopen verder naar de handbagagecontrole. Je weet wel, die plaats waar normaal vreselijk lange wachtrijen staan en wij steevast terug gestuurd worden om onze bergschoenen uit te trekken om ze aan een extra controle te kunnen onderwerpen. Maar vreemd genoeg zijn we hier helemaal alleen. Buiten enkele veiligheidsagenten die niet eens naar de videobeelden van onze bagage kijken, is er geen levende ziel te bespeuren. Iedereen heeft duidelijk andere zaken aan het hoofd. Hopelijk zijn de andere passagiers van onze vlucht beter gecontroleerd. Je weet tegenwoordig immers maar nooit…

In de boarding room is het ook al donker. Het is er ook opvallend stil. In de immens grote hal zijn maar enkele tientallen andere personen. Waar is iedereen toch…? Wanneer op de schermen verschijnt dat we ons naar de “gate” mogen begeven wordt het alleen maar erger. Want bij onze “gate” is echt niemand te zien. We tonen onze boarding passes aan de medewerker, waarna we op de shuttle bus mogen stappen. Daar moeten we de chauffeur nog eerst even wekken, want die is inmiddels aan zijn stuur in een diepe slaap gesukkeld.

Nog twee andere passagiers – duidelijk zakenmensen – stappen samen met ons de bus op. We blijven nog een tijdje staan, maar rijden dan verder richting vliegtuig. We vermoeden dat de andere passagiers via een andere “gate” ingecheckt zijn. Die was immers heel last minute nog gewijzigd. Wanneer de bus bij het vliegtuig parkeert zien we echter nog steeds geen andere passagiers… De deuren van de shuttle bus blijven lang gesloten. “De vlucht wordt vast gecanceld”, zeg ik tegen Wim. Maar even later gaan de deuren van de bus toch open, mogen we de trap van het vliegtuig op lopen en wordt er bovenaan vriendelijk “welcome on board” tegen ons gezegd. We gaan braafjes in onze gereserveerde zeteltjes zitten. We kijken vol ongeloof om ons heen. Langzaam maar zeker sijpelt het binnen. We zijn ècht de enige passagiers op het vliegtuig…!

De stewardess komt even later wat tekst en uitleg geven. Ze vertelt ons dat de andere passagiers gestrand zijn vanwege de grote stroompanne. Wim had inderdaad gezien dat de check-in balie van Brussels Airlines vlak na ons gesloten werd. We hadden op dat moment echter nog helemaal niet in de gaten dat we daarmee door de mazen van het net geglipt waren en als enigen nog aan boord toegelaten werden.

“Alle passagiers krijgen een upgrade naar eerste klasse”, laat de stewardess ons met een brede glimlach weten. We bestellen daarom een glaasje wijn en we krijgen ook nog een ontbijtje voorgeschoteld. Wat een fantastisch begin van de vakantie…! We genieten met volle teugen van onze privévlucht. Wat een unieke belevenis. Ronduit schitterend!

FullSizeRender (2)

Wanneer we landen in Basel maakt ons enthousiasme helaas al snel plaats voor grote bezorgdheid. Onze bagage komt immers niet van de band rollen… Inmiddels is er in de Belgische media ook heel wat te doen rond de stroompanne op de luchthaven. Eén van de artikels die we onder ogen krijgen, zet ons meteen weer met beide voetjes op de grond. Blijkbaar is vandaag elke vlucht uit Brussel vertrokken zonder ook maar één stuk bagage!

Tja, daar sta je dan… Met een gsm (zonder lader uiteraard), een fototoestel en een beetje geld. Gezien we geen tent hebben, hebben we ook geen bed voor vannacht. We beseffen dat we nergens naartoe kunnen zonder onze bagage… Een telefoontje naar onze vliegtuigmaatschappij later leert ons dat onze bagage op de volgende vlucht naar Basel mee gestuurd zal worden. En die vlucht is vanavond al! Wat een geruststelling! We maken dus van de gelegenheid gebruik om wat aan sightseeing te doen in Basel.

’s Avonds rijden we weer met de bus terug naar de luchthaven om onze bagage op te pikken. Maar helaas… Terwijl we vol verwachting aan de bagageband staan te wachten, rollen onze rugzakken er weer niet af… Zowel Wim als ikzelf zien onze vakantie stilaan in het water vallen. Het feit dat we in Brussel onze bagage van de Griekenlandkar moesten halen, wakkert ons vermoeden aan dat onze rugzakken ergens in het Middellandse Zeegebied beland zijn. Onze bagage is vast verloren geraakt en we zullen ze misschien nooit meer terug zien. Net nu we allemaal nieuw kampeermateriaal gekocht hebben! Ik krijg een kleine “mental breakdown” bij deze gedachte, maar Wim beurt me gelukkig al snel weer op. Samen met mij stelt hij een groots “plan B” op, waarbij we een andere trektocht gaan doen met ons oude kampeermateriaal dat thuis nog op zolder ligt. We spreken af om morgen de eerste trein terug naar huis te nemen als zou blijken dat onze bagage er weer niet bij is. Toegegeven, het is niet het ideale scenario. Maar het doet mijn tranen opdrogen en me mijn zorgen vergeten.

We gaan terug naar Basel op zoek naar een hotel. Dat is echter gemakkelijker gezegd dan gedaan. Door een groot evenement in de stad zijn de prijzen “sky high”. En met “sky high” bedoel ik werkelijk astronomisch hoog. “€700 voor een nacht”, zegt een receptioniste zonder verpinken. De moed zakt in mijn schoenen. We leggen de dame in kwestie uit wat ons overkomen is, waardoor de prijs plots zakt naar €300. De goede onderhandelingstechnieken van Wim zorgen er uiteindelijk voor dat we er €160 van kunnen maken. Nog niet goedkoop, maar in elk geval wel een groot verschil met de oorspronkelijke €700… En we krijgen er zelfs nog een gratis welkomstdrankje bovenop.

We gaan nog wat drinken in de stad, maar kruipen al vroeg ons bed in. Echt genieten van een nachtje uit is immers moeilijk, gezien de omstandigheden.

Om 7h15 worden we wakker gebeld. Ik verwacht een Duitstalige medewerkster van de Zwitserse luchthaven aan de lijn te krijgen. Mijn verrassing is dan ook groot wanneer ik hoor dat het niemand minder dan Sven Ornelis van Joe FM is, die me al zo vroeg opbelt. Sven Ornelis…? Hoe komt die in godsnaam aan ons nummer? En belangrijker: waarom belt hij ons? Hij legt uit dat we vandaag voorpaginanieuws zijn in het Belang van Limburg, omtrent onze unieke privévlucht. Hij zou graag een live interview voor de radio met me doen. “Natuurlijk kan dat”, antwoord ik, terwijl ik nog enigszins versuft de slaap uit mijn ogen wrijf. Wanneer ik na het interview het artikel zelf ook onder ogen krijg, kan ik het bijna niet geloven. We moeten er allebei vreselijk om lachen.

FullSizeRender (3)

Tegen 8h bel ik opnieuw vol goede moed naar de luchthaven om te informeren of onze bagage met de vlucht van vanmorgen mee gekomen is. Maar wat had je gedacht…? Niet dus… Wim regelt dan maar onze terugreis, terwijl ik mijn uiterste best doe om alles te relativeren. Laat ons zeggen dat ik daar ook redelijk goed in slaag… Maar wanneer ik na de middag een telefoontje krijg van een medewerkster van Brussels Airlines met de mededeling: “Leen, ik heb op dit moment jouw bagage in mijn handen en we maken alles in gereedheid om het op de volgende vlucht te zetten”, spring ik toch een gat in de lucht. Onder het motto “eerst zien, dan geloven”, houden we ons “plan B” toch nog maar even in het achterhoofd. Om de tijd te doden bezoeken we in de namiddag de zoo van Basel. Een bezoek dat trouwens ver boven verwachting scoort.

’s Avonds rijden we opnieuw richting luchthaven met de bus. Onderweg bel ik vol spanning met de dienst “verloren bagage”. Zij vertellen me dat ze nog geen bagage vanuit Brussel gevonden hebben. Mijn moed zoekt voor een zoveelste keer een weg naar mijn schoenen… Maar op de luchthaven aangekomen, zien we vrijwel direct vanuit de verte onze rugzakken al liggen. Ik doe een vreugdedansje. Na een “high five” met Wim nemen we de eerste trein richting Sargans, het vertrekpunt van onze tocht. De trein zit boordevol en we moeten in het gangpad op de grond zitten. Alsof dat onze pret kan drukken. Zittend in het gangpad klinken we onze drankjes, die we nog ergens in het station konden kopen, tegen elkaar. Schol! Nu kan het avontuur pas echt beginnen…!

Follow us on social media

Sharing is caring!

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *