Via Alpina, Dag 2: Glatti – Hangstboden

Dwars doorheen onze slaapweide gaan we op zoek naar het pad dat we gisteren verlieten om op deze magische plek te kunnen bivakkeren. Iets hogerop sluiten we opnieuw op de Via Alpina aan. We passeren langs een riviertje onder een waterval, waar we even stoppen om onze kleren te wassen. Enkele meters onder ons zien we een groep koeien uit een aanhangwagen stappen. Ze worden door enkele mensen met luid geschreeuw hogerop gedreven. Nadat het wasprogramma van onze ecologische wasmachine afgelopen is, nemen we hetzelfde pad als dat van de koeien.

Volgens het hoogteprofiel moeten we een kleine 1000 meter stijgen. Een mooie conditietest, op deze tweede dag van ons avontuur. Onderweg verbazen we ons over de veelvoud en de pracht van de ontelbare watervallen, die zich in alle mogelijke formaten aan ons laten zien. Over enkele weken zullen ze misschien niet meer zo talrijk zijn, wanneer alle sneeuw in de bergen gesmolten is en er geen smeltwater meer af te voeren is naar de grote rivieren in de vallei. Onder een kleine waterval neem ik een verfrissende mini douche. Dat doet deugd!

Wanneer we een onbeschrijfelijk mooi uitzicht op groene bergwanden met besneeuwde rotsige bergtoppen krijgen, komen ook de koeien opnieuw in ons vizier. Ze zijn net als wij op weg naar de Fooalp. Terwijl zij via een lager gelegen heuvelruggetje de alp bereiken, kiest onze route voor een steil pad met hoog uitgesneden tredes. Als dit de “trapjes, steile paden en ijzeren kabels” moeten voorstellen waar de topogids ons gisteren voor waarschuwde, valt het allemaal best nog mee.

Net voor we de Fooalp bereiken worden we enthousiast begroet door een luid blaffende hond. Zijn baasje komt even over de bergwand piepen en fluit zijn viervoetige kameraad terug bij zich. Via een wei – waar zo meteen onze koeienfamilie haar intrek zal nemen – bereiken we de hut van de Fooalp. Hoewel de hut eigenlijk geen dienst doet als bevoorradingsplek, krijgen we toch twee grote glazen water aangeboden. De eigenaar heeft wat zelfgemaakte siroop bij het water gedaan. Die siroop is op basis van zwarte bessen gemaakt, die afkomstig zijn van een plant met grote witte bloemen. Welke plant dat dan wel is, blijft ons een raadsel. Maar het smaakt.

De eigenaar van de hut vertelt ons dat hij vier maanden per jaar hier komt wonen om de koeien te verzorgen. Zo’n 250 exemplaren zullen de volgende dagen op de Foalp arriveren, om onder de hoede van de man de zomer door te komen. Hij vertelt dat het zwaar werk is, gezien de koeien steeds van alm tot alm gebracht moeten worden. In het “echte” leven is de man timmerman, maar het is van zijn gezicht af te lezen dat hij deze job veel liever doet.

Na de Fooalp is het nog 400 meter klimmen. En die 400 meter vliegen werkelijk voorbij. Dat heeft alles te maken met het feit dat we mogen klimmen op een prachtige achtergrond. Hoog boven de groene heuvels met uitgesleten paden torenen stoere rotswanden uit.

Wanneer we na een dik uur klimmen aankomen op de Foopass worden we compleet verrast door wat er achter de pass voor onze ogen opduikt. Het is Zwitserland, in al haar glorie! Van dit buitengewone panorama durfden wij zelfs in onze stoutste dromen niet dromen…. Mijn mond valt letterlijk open van verbazing. Ik steek er dan maar gelijk wat brood en kaas in. Het is tenslotte lunchtijd…

De lange afdaling naar het dorpje Elm voert ons langs magnifieke alpenweides, waar koeien met grote bellen om de hals het Zwitsers plaatje compleet maken. De bergwanden aan de overzijde worden gedomineerd door indrukwekkende watervallen.

In Elm drinken we iets op een zonovergoten terras. We spreken af om nog wat verder door te stappen en halen ons daarmee een extra klim van een dikke 600 meter op de hals. Die verloopt tegen verwachting in behoorlijk vlotjes. Onderweg moeten we uitkijken voor mensen die met grote go-carts en aangepaste steps met dikke banden over het brede grindpad naar beneden denderen.

Op het meest perfecte moment stuiten we ineens op een picknickplaats met een bankje en zelfs een “fire pit”. Ondanks de aanduiding dat hier niet gekampeerd mag worden, slaan we toch onze tent op. Nadat we een eenvoudige vriesdroogmaaltijd naar binnen gewerkt hebben, maakt Wim vuur. Het doet goed, want nu de zon achter de bergtoppen verdwenen is, valt er een donkere en koude schaduw over onze bivakplaats heen. Nog voor de laatste blokjes hout gedoofd zijn, kruipen we onze slaapzakken in. Doorheen het dunne tentzeil blijf ik nog een tijdlang luisteren naar het geluid van de gonzende rivier die enkele meters verderop de volledige vallei door twee klieft. Ik kan me geen beter slaapliedje indenken…

Follow us on social media

Sharing is caring!

1 thought on “Via Alpina, Dag 2: Glatti – Hangstboden”

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *