Via Alpina, Dag 3: Hangstboden – Braunwald

Terwijl Wim de tent opruimt maak ik koffie klaar en vul ik mijn dagboek aan. We vullen onze waterflessen bij de rivier en zetten mars richting Obererbs.

Gisteren wilden we eigenlijk nog tot Obererbs stappen. We hadden immers in de topogids gezien dat daar een hut is. En een fris pintje op het einde van een wandeldag kan best smaken. Uiteindelijk blijkt dat onze keuze om te overnachten bij de goed uitgeruste picknickplaats toch de beste was, want een hut kunnen we in Obererbs niet meteen spotten. Er staat wel een drietal gebouwen, maar ze zijn allemaal even verlaten. Erg vinden we dat niet, want voor een biertje is het toch nog veel te vroeg.

Met goede moed vatten we de klim naar de twee volgende bergpassen van onze route aan. In totaal zullen we er 16 oversteken op de Via Alpina. De Foopass van gisteren was daarbij de eerste. En vanavond zal de teller dus op drie staan. We moeten een rivier over die bedekt is door een onstabiele sneeuwbrug. Over de sneeuw lopen is te gevaarlijk, dus we proberen hogerop de stroom te passeren. Daar is de sneeuw al wat verder weg gesmolten.

Eens we de rivier overgestoken hebben, moeten we steil tegen de bergwand op klauteren om terug op het pad te geraken. En daar gaat het even grondig mis. Wanneer Wim terug komt om mijn rugzak van mij over te nemen zodat ik veiliger naar boven kan klauteren, schuift Wim naar beneden. Hij botst met zijn volledige gewicht tegen me aan waardoor ook ik val. Met een doffe slag beland ik met mijn ribben tegen de rotsen. Met mijn voeten aan de ene oever van de diep uitgesleten rivier en mijn schouders aan de andere zijde, hang ik als het ware als een menselijk bruggetje over de ijskoude rivier. Ik kan me niet recht trekken, doordat mijn zware rugzak mijn hele lichaam naar beneden trekt en me compleet uit evenwicht haalt. Terwijl ik blijf hangen probeert Wim mijn rugzak van mijn lichaam los te maken en hem van me over te nemen. Het lukt, waarna ik mezelf ook terug weet recht te duwen en in veiligheid kan brengen. We gaan meteen op zoek naar een veiligere plaats om de rotsen over te geraken. Na wat zoek- en klauterwerk slagen we er uiteindelijk toch weer in om op het pad te geraken. En net als we daar zijn, zien we dat een stuk van de sneeuwbrug instort en meegevoerd wordt door de rivier…

Naast wat schaafwonden, blauwe plekken en een gescheurde broek hebben we aan dit gestuntel gelukkig niet al te veel over gehouden. Wel merk ik dat de valpartij alle energie uit mijn lijf getrokken heeft, want ik kom flink puffend op de eerste bergpas aan. We nemen er een korte pauze en eten een mueslireep, die mijn benen genoeg kracht moet geven voor de volgende klim.

Ik weet niet of het inderdaad aan de mueslireep ligt, of dat het betoverende uitzicht bovenop de pas er voor iets tussen zit, maar daarna gaat het in elk geval een stuk vlotter. We moeten eerst weer een stuk afdalen om uit te komen in een reuzengrote bergkom, die doorsneden wordt door een sterk meanderende rivier. We zijn volledig alleen op deze wondermooie plek en genieten dan ook met volle teugen.

Bij de volgende klim worden onze klimtechnieken een tweede keer op de proef gesteld. Een bijzonder steile passage is er nog met sneeuw bedekt en is niet te traverseren. Opnieuw moeten we van de route afwijken en op een andere manier naar de top klauteren. Gelukkig lukt het deze keer zonde glij- en valpartijen en komen we allebei heelhuids boven op de Richletipass aan. We laten ons voor de zoveelste keer op deze reis verbluffen door het onbeschrijfelijke panorama. Zelfs ons fototoestel is er compleet buiten adem van…

Op de top eten we tussen ontelbare kleurrijke bloempjes onze picknick op. We blijven nog even nagenieten, en zetten dan de afdaling in. Die start eerst behoorlijk steil, maar na enkele kilometers neemt de hellingsgraad weer normale proporties aan.

We komen onderweg een boerderij tegen, waar we in een schattig zelfbedieningshutje huisbereide Alpenkaas kopen en een flesje Apfelschorle. De Apfelschorle drinken we meteen op, terwijl de kaas in onze rugzak opgeborgen wordt.

Het pad brengt ons uiteindelijk naar een tunnel, die ons enkele kilometers verder toegang verleent tot het dorpje Linthal. We zoeken er ons een schaduwrijk terras uit, waar we onszelf belonen met een frisse Zwitserse pint. We doen inkopen in het plaatselijke winkeltje en besluiten toch nog een stuk door te stappen.

Onder een kabelbaan – die ons op zich ook naar de juiste hoogte zou kunnen brengen – nemen we een sterk stijgend pad richting Braunwald. Op de meer dan 600 hoogtemeters die we op het einde van deze dag nog moeten klimmen, moet ik flink doorbijten. De beklimming zelf is qua uitzichten weinig interessant, maar het dorpje Braunwald is wel best de moeite. Gedisciplineerd als we zijn laten we de talrijke horecagelegenheden links liggen en stappen we nog een goed half uur door, tot we net buiten het dorp een bivakplaats vinden aan een rivier. Met zicht op een sprookjesachtige waterval en ruwe rotsen die rozerood kleuren door de ondergaande zon, warm ik een blik goulash met wat rijst op mijn gaspitje op. De wijn die ik in het winkeltje van Linthal gekocht heb, maakt er zowaar een echt feestmaal van. In de tent spelen we nog enkele kaartspelletjes. Ik laat Wim winnen. Vijf spelletjes later vallen onze ogen vrijwel automatisch dicht…

 

Follow us on social media

Sharing is caring!

1 thought on “Via Alpina, Dag 3: Hangstboden – Braunwald”

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *