Via Alpina; Dag 4: Braunwald – Altdorf

We zijn nog aan het ontbijten wanneer we plots opgeschrikt worden door enkele onverwachte bezoekers. Een hele groep koeien wordt door een boer op onze bivakweide los gelaten. De koeien lijken even hard van ons te schrikken als wij van hen. Vastberaden komen ze meteen onze richting uit, om aan al onze spullen die op de grond liggen te komen snuffelen. Vooral ons vuilniszakje en onze zak met eten boeken opvallend veel succes. Wim kan nog net op tijd het fototoestel van de grond plukken, waardoor hij het op een haar na kan redden van een kleine ton koeiengewicht. De boer zelf kan er gelukkig om lachen. We wisselen enkele vriendelijke woorden met elkaar en hij lijkt zelfs een beetje vereerd dat we zijn wei uitgekozen hebben om onze tent op te slaan.

Nadat we nog wat kleren gewassen hebben in de rivier, vervolgen we onze route verder westwaarts. We blijven lange tijd over een prima aangelegd pad rond dezelfde hoogtemeters lopen. Het loopt vlot en onze benen kunnen rustig opwarmen. Dat zal nodig zijn vandaag, want het wordt een bijzonder lange wandeldag.

Na onze vrolijke visite van vanmorgen kruisen onderweg nog meer koeien onze weg. Letterlijk dan… Want een kleine familie koeien is uit haar wei gebroken en staat midden op ons pad. In plaats van netjes plaats te maken zodat wij kunnen passeren, wandelen ze liever een stukje met ons mee. Waar het pad opnieuw het bos in draait, laten ze ons uiteindelijk dan toch achter.

We klimmen over de wortels van bomen, die met hun houterige tenen steile trappen voor ons vormen. De begroeiing wordt dikker en groener. Even wanen we ons in het regenwoud. Maar dan zonder regen. Want we mogen al vier dagen rekenen op prachtig zomerweer! Voorbij het regenwoud moeten we opnieuw een koeienweide passeren. De ondergrond is bijzonder drassig en modderig. Op een gegeven moment zak ik met mijn beide schoenen tot over mijn enkels in de modder. We schieten allebei in onze lach. Daar gaan mijn vers gewassen sokjes…

Vanaf een grindweg krijgen we in de verte al zicht op de Klausenpass, waar we straks over moeten. Maar eerst moeten we het dorp Unerboden voorbij. Bij een boerderij met een allerschattigst bordje met daarop “Alpkäse & Yoghurt” laten we ons verleiden om twee potjes vers gemaakte yoghurt te kopen. Een meute bordercollies kondigt ons bezoek bij hun bazinnetje aan. Buiten staan de vers gewassen melkkannen op hun kop droog te druppelen. De vrouw des huizes toont ons trots enkele huisbereide potjes. Wim kiest yoghurt met bosvruchten, terwijl ik voor frambozen ga. Al wandelend eten we ze op. Ik weet niet of het aan het ambachtelijke recept, aan onze vermoeidheid, dan wel aan deze prachtige omgeving ligt, maar we zijn het er allebei over eens dat het de lekkerste yoghurt is die we ooit proefden…

De komende kilometers volgen we over een vlak pad de glasheldere rivier met de naam Fätschbach. De rivier is werkelijk zo helder dat ze wel ter plekke gefotoshopt lijkt.

Net voor de we klim naar de Klausenpass aanvatten, proberen we nog wat extra energie te halen uit een mueslireep. Het lijkt te helpen want de klim gaat vlot. Ondanks het feit dat de Klausenpass ook met de auto te bereiken is en ons pad daardoor enkele keren een verharde weg kruist, hebben we eigenlijk nooit het gevoel dat er vlakbij verkeer passeert. De Via Alpina heeft het prima weten te camoufleren.

Op de top is dat echter een heel ander verhaal. Een autoweg voert over de pas heen. Links en rechts staan tientallen auto’s en motto’s geparkeerd. Twee dure zelfbedieningsrestaurantjes met een goedkope uitstraling doen hun best om zoveel mogelijk mensen op een zo kort mogelijke tijd van spijs en drank te voorzien. Inclusief ons, want ook wij bestellen er wat.

Na nog snel een foto te nemen van onszelf en de mooie bergen die hun best doen om de lelijke weg te doen vergeten, starten we aan onze lange afdaling.

De auteur van onze topogids beveelt een variant op de route aan, die we braafjes volgen. Al snel heb ik begrepen dat die variant inderdaad de moeite loont. Imposante rotsen sieren de linkerzijde van ons pad, terwijl de rechterzijde een feeërieke vallei met typische Zwitserse huisjes, almen, dennenbossen en een rivier laat zien. Het pad daalt verraderlijk steil, waardoor ik blij ben dat we uiteindelijk heelhuids in het dorpje Äsch aankomen.

Het dorpje is geen twintig huizen groot. Vooraan in het dorp staat een bankje dat uitkijkt op dit betoverende geheel. Een oud vrouwtje zit op het bankje en begroet ons hartelijk. Volgens mij zit ze hier elke dag en krijgt elke toerist van haar een persoonlijk warm welkom. Niet dat hier veel toeristen komen. Hiervoor is dit dorp wellicht iets te goed verborgen. Maar de indrukwekkende waterval van maar liefst negentig meter hoog, die elke seconde massa’s water van de berg naar beneden spuwt, zou meer dan voldoende reden moeten zijn om van Äsch een toeristische trekpleister te maken. Maar vandaag is het dat nog niet. En daar ben ik blij om.

In het nabijgelegen dorpje Unterschächen drinken we ons op een terrasje wat extra moed in om de laatste kilometers aan te snijden. Vanaf hier tot Altdorf is het nog 3,5 uur stappen over een weinig interessant traject. Er zitten vele stukken asfalt tussen, wat zowel mentaal als fysiek haar sporen nalaat. Met idiote geheugenspelletjes zoals “ik ga op vakantie en ik neem mee…” proberen we elkaar wat af te leiden, zodat we de pijn aan onze voeten vergeten. Knarsentandend komen we uiteindelijk na meer dan twaalf uur wandelen aan in Altdorf. Wild kamperen is hier geen optie, dus we checken in het eerste beste hotel dat we tegen komen in. We dingen nog wat van de kamerprijs af, wat blijkbaar best gebruikelijk is in Zwitserland. Na een deugddoende douche bestellen we pizza met twee halve liters bier in het restaurant van het hotel. We kikkeren er helemaal van op en duiken rond 23h doodmoe ons bed in.

Follow us on social media

Sharing is caring!

1 thought on “Via Alpina; Dag 4: Braunwald – Altdorf”

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *