Via Alpina, Dag 7: Engstlenalp – Meiringen

Ik heb vannacht onrustig geslapen. De bliksemschichten van een onweer in de verte deden de tent volledig oplichten. Gelukkig is het slechte weer ’s morgens alweer overgewaaid en kunnen we – weliswaar onder een dik wolkenpak – droog onze weg verderzetten. We dachten dat Engstlenalp slechts uit twee hotelletjes en een houten hut bestond, maar we zien nu dat het plekje bezaaid is met een zee van kleinere hutjes. Het is blijkbaar in die hutjes dat de militairen overnacht hebben, want we zien hoe ze zich netjes uitgedost in uniform opnieuw klaarmaken voor een dag zware arbeid in de bergen. Via een kronkelend grindweggetje worden we naar de oever van een rivier gebracht. We houden er even halt om onze kookpot, mokken en bestek af te wassen. Het water is ijskoud. Wanneer mijn handen net niet bevroren zijn, neemt Wim het van me over. Ik heb nog een lekker aangekoekt restje Spätzle van gisteren voor hem overgelaten. Hij vloekt binnensmonds wanneer hij het sponsje van me overneemt. Ik moet lachen en kijk vanaf de berm toe hoe Wim als een volleerd “nieuwe man” de vaat verder afwerkt.

Wanneer het porselein opnieuw opgeborgen is in de rugzak, klimmen we verder tot een bergkam.

We komen uit bij de prachtige Tannensee, een mooi stuwmeer dat in tegenstelling tot veel van zijn collega’s totaal niet kunstmatig of industrieel aanvoelt. Een houten hutje aan de oevers van het meer biedt ons bescherming tegen de koude en gure wind, die over het water heen raast. We eten enkele koekjes bij wijze van ontbijt.

Ten westen van het meer lopen we via een breed pad verder omhoog, tot we bij een kruis aankomen, die de 2140m hoge top markeert van een naamloze berg.

Het pad wordt opnieuw smaller en baant zich een verbluffend mooie weg over de bergkam heen. We hoppen op deze manier verschillende kilometers van de ene bergkam naar de andere en leggen vlot een hele afstand af.

Onderweg zien we een alpenmarmot nieuwsgierig zijn hoofd uit zijn voordeur steken. Het pad lijkt wel een grote groene bol kaas met gaten, door de ontelbaar vele holletjes die deze kleine beestjes er gegraven hebben. Het moet een drukte van jewelste zijn in de lange gangen onder onze voeten.

Vlak voor we aankomen in het skistation van Planplatten gaan de regenjassen aan. We zijn blij dat we ons even kunnen opwarmen in het restaurantje dat aan het eindststation van de kabelbaan gevestigd is.

We geraken er aan de praat met een koppel dat zich ook aan de Via Alpina waagt. Hun avontuur stopt hier echter. Ze hebben geen zin in de lange afdaling te voet en hebben zichzelf een kaartje voor de kabelbaan gekocht. Wij laten naar goede gewoonte de kabelbaan links liggen en gaan voor het echte voetenwerk.

Het duurt evenwel niet lang of we kunnen de keuze van het koppel begrijpen. De afdaling is echt tergend lang. Maar we houden de pas er stevig in en voelen ons sterk gemotiveerd wanneer na een dik uur stappen ons pad de route van de kabelbaan kruist. In één van de kabines zien we twee mensen enthousiast naar ons wuiven. Het blijkt het koppel van het skistation boven op de bergtop te zijn. Gezien het zo’n lange afdaling is, moesten ze een aantal keren overstappen naar een andere lift om beneden te kunnen geraken. En hoewel ze met hun kabelbaanoptie inderdaad hun knieën wat hebben kunnen ontzien, hebben ze er in elk geval geen tijd mee gewonnen.

We voeren het tempo nog wat op en een half uur later treffen we het koppel nog eens in een andere kabelbaan. We zien aan hun brede glimlach dat zij er net zoveel plezier in hebben als wij.

Het pad duikt terug de bewoonde wereld in en neemt wat bredere proporties aan. De lange zigzag route korten we hier en daar met behulp van kleine binnenweggetjes in. Op een bankje aan de voorgevel van een typisch Zwitsers huisje wuift een oude man in de verte naar ons. We wuiven vriendelijk terug. We stellen de hartelijke ontvangst in het uitgestrekte dal van Meiringen bijzonder op prijs. De laatste kilometers tot de kern van het dorp zijn weinig interessant, al doen enkele kunstwerken van een lokale kunstenaar langs het pad moeite om daar enigszins verandering in te brengen. Ik blijf bij één of twee exemplaren even staan, maar moet toegeven dat het niet meteen “my cup of tea” is. Net zomin als de drukte die Meiringen uitstraalt. Het dorp is veel groter dan ik verwacht had.

Het “kabelbaankoppel” is even voor ons aangekomen in het dorp en maakt ongegeneerd van de fontein op het dorpsplein gebuik om even de voetjes af te koelen. Wij houden de schoenen aan en installeren ons op een terrasje naast datzelfde dorpsplein. Twee halve liters gerstennat later besluiten we de drukte achter ons te laten en in plaats van een comfortabel hotelletje de camping op te zoeken, die aan de dorpsrand gevestigd is. Het is nog een tweetal kilometer wandelen langs een drukke weg. De auto’s schuren rakelings aan ons voorbij. Ik hunker naar de rust van de camping en voel me dan ook helemaal opgetogen wanneer de camping, die op het eerste zicht behoorlijke derderangs oogt, een oase van groen blijkt te bieden achter de toegangspoort. Ook de sanitaire blok krijgt van mij een dikke vijf sterren. Bij de verzorgde douches staan zowaar kleine rieten mandjes klaar met allerlei verzorgingsproductjes. Wanneer ik de heerlijk warme waterstralen over mijn bezwete lichaam laat lopen, waan ik me in een heus wellnesscenter. Deze camping geeft een geheel nieuwe betekenis aan “back to basics”. Maar mij hoor je niet klagen…

Follow us on social media

Sharing is caring!

1 thought on “Via Alpina, Dag 7: Engstlenalp – Meiringen”

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *