Eerste hond ter wereld, die een 7000-meter hoge Himalaya-piek bedwingt-11

Eerste hond ter wereld, die een 7000-meter hoge Himalaya-piek bedwingt

Met trots stel ik aan u voor: Mera. Mera is een Nepalese straathond. Deze vermoedelijke kruising tussen een Tibetaanse mastiff en een Bhutia herdershond was tot voor kort een hond als een ander. Maar toen het teefje op 9 november 2018 de top van de Baruntse in het hooggebergte van de Himalaya beklom, veranderde haar leven voorgoed.

Photo by Don Wargowsky

De Baruntse is een kanjer van meer dan 7000 meter hoog en staat in de schaduw van de Mount Everest. De klim naar de top van de berg staat erom bekend behoorlijk verraderlijk te zijn. Niet alleen moet je als alpinist enkele gevaarlijke spleten oversteken, de witte reus is daarnaast ook bijzonder lawinegevoelig na recente sneeuwval. Het schrok expeditieleider Don Wargowsky en zijn team echter niet af om afgelopen november aan de zware te klim te beginnen.

Zoals de meeste klimmers benaderden ze de Baruntse vanaf de zuidelijke kam. Daar beklommen ze eerste de Mera Peak, die veelal als acclimatisatiepunt gebruikt wordt waarna er verder getrokken wordt tot het basiskamp van de Baruntse. Het is daar dat het team de hond Mera voor het eerst ontmoette en waarmee het meteen ook duidelijk is waar Mera haar naam vandaan heeft.

Photo by Don Wargowsky

Mera besloot vanaf dat moment geen meter van Wargowsky’s zijde meer te wijken. Ze bleef het team dagenlang volgen, liep geregeld een stuk voor hen uit, wachtte dan eventjes om verveeld achterom te kijken met een blik waarvan af te lezen was dat ze het tempo van de groep toch maar wat minnetjes vond. Mera trippelde schijnbaar met het grootste gemak over gladde gletsjers en ruige rotsen. Dankzij haar verbluffende klimtechnieken won ze al snel aan respect bij het hele expeditieteam. Vooral Wargowsky zelf verloor zijn hart aan het vriendelijke dier en bood haar de rest van de trip een warm plaatsje aan in zijn tent. Hij deelde zelfs zijn eigen schaarse rantsoen met het kimgrage beest.

Photo by Don Wargowsky

Even splitsten hun wegen. Mera durfde na een beklimming naar Camp 1 niet meer terug te wandelen over een steile afdaling. Twee dagen lang bleef de hond achter, zonder voedsel of ook maar enige vorm van bescherming tegen de gure weersomstandigheden. Toen de sherpa’s terug naar hetzelfde punt moesten klimmen om touwen te bevestigen richting Camp 2, gaf Wargowsky hen de opdracht Mera veilig terug mee te brengen, als ze nog in leven was. Tegen alle verwachtingen in vonden ze de hond levend en wel terug kon het team en hun verloren vriendin weer in de armen sluiten.

Photo by Don Wargowsky
Photo by Don Wargowsky

Ondertussen had Mera al flink afgezien. Er hing bloed op haar poten, ze had gekneusde knoken en haar teennagels waren afgebroken. Toch wist de viervoeter van geen opgeven en ze bleef de groep vrijwillig verder volgen naar de top. Zelfs toen Wargowsky haar in een kamp vastbond toen ze aan de laatste sectie van de klim wilden starten, stond Mera een tijd later plots terug kwispelstaartend rond zijn benen te draaien. Het beest was er blijkbaar in geslaagd om het touw door te bijten en had er niets beters op gevonden dan de achtervolging in te zetten.

Photo by Don Wargowsky

Vlak voor de top draaide het weer om. Daardoor kwam het team vier dagen vast te zitten in het laatste kamp. Toen op de vijfde dag het weer goed genoeg was om naar de top te klimmen, maakte het team zich om 2 uur ’s nachts klaar om te vertrekken. Wargowsky was opgelucht, want Mera lag nog in een diepe slaap. Hij liet haar achter en begeleidde zijn groep verder naar de top. Tegen dageraad werd Mera echter wakker, en je raadt het al. Zonder nadenken zette ze een spurt richting de top in. Ze deed er amper twee uur over om het team in te halen, terwijl de groep zelf al zeven uur aan het klimmen was.

Photo by Don Wargowsky

Van de zes klimmers die Wargowsky in zijn groep had, was maar één persoon fit genoeg om de top te halen. Eén persoon, en één hond. Want ook Mera bereikte het hoogste punt van de Baruntse.

Photo by Don Wargowsky

Tijdens de afdaling klikte Wargowsky Mera bij een passage voor de veiligheid even vast aan een touw, maar voor de rest heeft de hond de hele beklimming en afdaling op eigen houtje gedaan.

Photo by Don Wargowsky
Photo by Don Wargowsky

Eens aangekomen in de vallei viel het afscheid tussen Mera en Wargowsky zwaar. De expeditieleider kon het niet verkroppen dat zijn klimpartner terug als een verwaarloosde straathond door het leven zou gaan. Kaji Sherpa, de basecamp manager, dacht er hetzelfde over. Hij adopteerde de hond en gaf hem een gouden mandje in zijn huis. Hij vond echter dat haar naam Mera de lading niet langer dekte, en herdoopte haar Baru, naar de top van de berg die ze zo kloek bedwongen heeft.

Photo by Don Wargowsky

 

Follow us on social media

Sharing is caring!

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *