De Pyreneeënoversteek, Dag 27: Een beestige dag

Tegen 8h30 staan we klaar aan de ontbijttafel van “Le Petit Bonheur de Siguer”. Het aanbod dat de uitbater van deze bar-épicerie ons gisteren deed kunnen we echt niet aan onze neus voorbij laten gaan. We krijgen kakelverse croissants en chocoladebroodjes met daarbij een heel pak Zweedse broodjes, waar we naar hartenlust boter, confituur en honing op mogen smeren. En niet zomaar gewone honing. Deze honing komt van de plaatselijke bijtjes uit Siguer zelf! Gisteren zagen we de imker nog aan het werk bij haar zwart-geel gestreepte vriendjes. Naast koffie met warme melk krijgen we ook nog een laptop voorgeschoteld, waarop we onze blog mogen bijwerken. Terwijl we al het lekkers opsmullen maken we kennis met zowat elke inwoner van het dorp. Één voor één komen ze in het bescheiden winkeltje brood kopen. Blijkbaar zijn we de allereerste GR10 wandelaars van het jaar die door het dorp komen. Onze doortocht gaat in elk geval niet onopgemerkt voorbij. Iedereen begroet ons vriendelijk en wenst ons niets dan goeds en vooral beter weer toe op de rest van onze tocht.

We blijven 2 uur plakken in “Le Petit Bonheur”. Pas tegen 10h30 gaan de volgeladen rugzakken weer aan. Maar ondertussen hebben we gelukkig wel geleerd om niet te veel op de horloge te kijken en vooral de tijd te nemen om te genieten van zalige momenten als deze. Eens op pad mogen we meteen vier uur gaan klimmen. Hoewel het zweet al na enkele meters op onze rug staat zijn we niet bezig met hoe hard deze zware klim zijn tanden in onze kuiten zet. Wel zijn we voortdurend aan het na babbelen over hoe fijn we het in Siguer gevonden hebben. Wat een hartelijk dorpje is dat toch. Er moet trouwens iets in die koffie van “Le Petit Bonheur” gezeten hebben, want in een recordtempo laten we 600 hoogtemeters onder ons. Hadden we maar een kannetje meegenomen van dat straffe spul…!

We picknicken op een col met een mooi zicht op de bergen waar we de afgelopen dagen doorheen gewandeld zijn. Het is opnieuw een eersteklas picknickplaats. De blauwe hemel boven de bergen maakt het plaatje alleen nóg mooier. Na onze middagpauze is de geheime kracht van de koffie uitgewerkt. Het klimmen gaat wat moeizamer en we denken wel drie keer op de “Col de Sasc” aangekomen te zijn voor we er uiteindelijk pas echt op staan.


Achter elk topje zit telkens weer een nieuwe top verborgen. Het voelt als een eindeloze klim, maar op de vierde top is het gelukkig dan toch prijs. Een bordje bevestigt dat we wel degelijk op de “Col de Sasc” staan. Ook na deze col worden de kuiten nog eens flink op de proef gesteld. Doordat we een sneeuwveld niet kunnen passeren moeten we hoger klimmen om erboven de oversteek te kunnen maken. Wanneer we aan de overkant weer aan het afdalen zijn zien we dat we daar niet slecht aan gedaan hebben, want op bepaalde plaatsen komt het sneeuwveld uit op een verraderlijke helling.

We dalen via een vlak sneeuwveld verder af over een uitgestrekte bergweide, waar massa’s koeien en paarden zorgeloos staan te grazen. Zouden zij beseffen hoe mooi het hier is?

We komen uit bij een houten chaletje. Twee vrolijke kleine meisjes komen naar ons toe gelopen. “Voulez-vous du fromage de chêvre” (willen jullie geitenkaas), roepen ze in koor. Ze vragen het zo schattig dat we bijna niet kunnen weigeren. Hun moeder komt naar buiten. We vragen haar waar de berghut voor wandelaars ligt. In de buurt moet er immers een onbeheerd hutje liggen waar je gratis mag overnachten. Ze wijst ons een betonnen gebouwtje aan dat enkele meters lager ligt. We gaan er poolshoogte nemen en treffen een hutje aan dat prima dienst zou kunnen doen in noodweer. Maar de sterke urine – of erger? – lucht in het hutje doet ons besluiten om de tent hier toch maar op te zetten. Wél maken we gebruik van de aangeboden bevoorradingsmogelijkheid. Er staan blikken rijstpap, fruitsalade, linzen en cassoulet. Daarnaast is er bier, cola en water. Zoals van ons tweetjes wel verwacht kan worden trekken vooral de blikjes bier onze aandacht.

Ik stel voor om toch nog die “fromage de chêvre” (geitenkaas) te gaan proeven bij de kleine meisjes. Waarom ook niet? Het is nog vroeg, we hebben niet veel anders te doen en een artisanaal bereid kaasje gaat er steeds wel in. We krijgen twee soorten kaas door de moeder aangeboden. De eerste is supervers en nog niet gezouten. Ze raadt aan om deze met confituur te eten en ze haalt er een pot zelfgemaakte bosbessenconfituur bij. De andere kaas is pas gisteren gezouten en is daarom nog niet volledig doordrongen van smaak. We besluiten van elke soort eentje te kopen. We moeten maar 1,5 euro per stuk betalen. Niet te geloven! En wat nog minder te geloven is, is dat de vrouw voorstelt dat wij de nacht in hun chaletje doorbrengen. Zij gaan vanavond naar hun huis in het dorp, dus we hebben de chalet helemaal voor ons alleen. Fantastisch!

Voor ze naar het dorp vertrekken gaat de vader nog de geiten melken. We lopen met hem mee en kijken hoe hij een emmer tot de rand met verse melk vult. We krijgen op de koop toe nog een litertje verse melk voor morgenvroeg. En alsof dit alles nog niet voldoende is, wijst hij ons ook nog op de vers gelegde eieren van hun kippen. Ook die mogen we nemen als we honger hebben. Op momenten als deze kan een mens niet voldoende “merci” zeggen. Wanneer het lieve gezin wegrijdt hangen de meisjes uit het autovenster om ons uit te wuiven. Ik kan de meer dan gemeende glimlach maar niet van mijn gezicht wissen.

We voelen ons meteen thuis in ons chaletje, samen met onze honden, katten, konijnen, kippen, cavia’s, geiten, hamsters en haan die allemaal bij de chalet horen. En natuurlijk ook met de 600 koeien en 300 paarden op deze uitgestrekte bergweide. Het is hier een échte beestenboel. Wij zijn met z’n tweetjes sterk in de minderheid en dat heeft ook deze hele dierentuin door, want ze doen met z’n allen niets anders dan ons voortdurend uitdagen. Zo komen de kippen gewoon binnenwandelen om het kattenvoer te pikken, blaffen de honden de hele vallei bij elkaar terwijl ze de grazende paarden aan het plagen zijn, geven de paarden op hun beurt rakelingse stampen aan de honden en kruipen de katten langs elke mogelijke spleet de chalet binnen wetende dat de eigenaars ons op het hart gedrukt hebben dat zij écht wel buiten moeten slapen.

En zo vergeten wij tijdens het “dierensitten” bijna te genieten van de fenomenale zonsondergang, die een prachtig punt zet achter een meer dan geslaagde dag…

Follow us on social media

Sharing is caring!

1 thought on “De Pyreneeënoversteek, Dag 27: Een beestige dag”

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *