Pyrenean Traverse

De Pyreneeënoversteek, Dag 29: Hoogdag

Wanneer de eerste zonnestralen langs het tipideurtje naar binnen kruipen, maak ik alles klaar voor een ontbijt: cake met koffie. Wim geeft me een kusje wanneer ik de cake in stukken snij. “Omdat we 1 maand getrouwd zijn”, voegt hij eraan toe. Niet te geloven. Is dat alweer een maand geleden? Als alle maanden in ons huwelijk zo voorbij vliegen, zal ik al maar beginnen met de voorbereidingen voor ons 25-jarig jubileum. 

Het is dus een hoogdag vandaag, niet alleen omdat wij iets te vieren hebben, maar ook omdat de GR ons weer op grote hoogte zal brengen. Tot 2450 meter klimmen we vandaag, met hopelijk niet te veel gevaarlijke sneeuwpassages onderweg. De tocht begint over een breed pad dat langzaam stijgt. Op deze manier houden we het wel een tijdje vol. Een helikopter vliegt schijnbaar opzettelijk rakelings langs ons hoofd wanneer we op een colletje staan. Ik steek mijn hand in de lucht om de piloot te groeten. Hij wuift terug en vliegt door.

Voordat het steiler omhoog gaat besluiten we te picknicken. We hebben er een fantastisch zicht op wat nog komen gaat. Van hieruit gezien lijkt het bijna onmogelijk om de ruwe rotsen te passeren. Hopelijk is het van dichtbij minder eng… Ik begin met een klein hartje aan het vervolg van de tocht. Eerder vandaag mocht ik al in het zand bijten door een valpartij. Het heeft me wat onzeker gemaakt, zeker omdat we vrezen dat het laatste deel van de tocht hier en daar wel eens wat “tricky” zou kunnen zijn.

Het begint rustig, vrij steil maar veilig stijgend over een met dor gras bedekt plateau. Hier moet enkele dagen geleden nog flink wat sneeuw gelegen hebben, want het gras heeft nog geen kans gezien om fris groen door te schieten. Op het hoogste punt van het plateau weten mijn ogen niet waar ze eerst moeten kijken. Elke graad van alle 360 rondom mij zijn even mooi…!

We kiezen voor een smal pad, dat steeds een steile helling aan de linkerkant houdt. Maar gelukkig is het nergens écht gevaarlijk en daar ben ik behoorlijk blij om na mijn valpartij van vanmorgen.

Voor we de bivakplaats bereiken mogen we nog eens in de sneeuw spelen. We proberen zo snel mogelijk te spelen, want donkere wolken dreigen ons nat te gaan regenen. Er is een onweer voorspeld tussen 14h en 16h (Météo Montagne is nogal zeer specifiek qua tijdstippen…). Wim zet er dus de zweep op en we stappen flink door, opdat we vanuit een droge plaats het onweer kunnen aanschouwen.

Tegen 14h15 komen we droog aan in de gîte de Rulhe. We bestellen twee biertjes en kijken nog geen kwartier later naar de regen die luidruchtig naar beneden gutst. Stelletje geluksvogels dat we zijn… Omdat het een hoogdag is vandaag besluiten we in de eenvoudige refuge te blijven slapen en te eten. We krijgen kamer 9 toegewezen, waar nog vier andere wandelaars een bed kunnen vinden. Maar wij hebben weer geluk, chambre 9 is voor ons alleen! Dat dat echt wel geluk is maakt de drukte in de gîte wel duidelijk. Er komen op dit punt verschillende wandelroutes samen. En dat is goed om zo’n veertig wandelgrage avonturiers bij elkaar te krijgen, die hier allemaal blijven overnachten.

Aan de douches is het ook aanschuiven. Die tijd willen wij niet verspillen, dus wij wassen ons nog maar eens met deodorant. Het feestdiner wordt geserveerd in grote schalen en potten die van de ene naar de andere kant van de tafel doorgeschoven worden. Lekker bourgondisch. We eten uiensoep als voorgerecht, daarna couscous met rundvlees, een mini stukje kaas als dessert en een klein taartje met pudding en fruit uit blik. Als je weet dat deze refuge eens per maand per helikopter bevoorraad wordt en de gardien elke week één keer met de rugzak vers brood gaat halen op vijf uur wandelafstand van hier, denk ik dat je wel héél content mag zijn om met zo’n maaltijd je 1 maand huwelijk te vieren op een flinke 2000 meter hoogte…

We blijven als laatsten in de eetruimte zitten met ons karafje wijn en spelen de “Kolonisten van Catan”, terwijl beide gardiens af en toe een praatje met ons komen slaan. Ze vertellen dat een lawine gisteren het pad heeft onderbroken. Veel stenen zijn naar beneden gestort en je kan de normale GR niet meer volgen. Daarom hebben ze kleine vlaggetjes in de sneeuw gestoken om een alternatieve veilige route aan te geven. Elke 48 uur gaan ze de route opnieuw checken om te zien of ze weer omgelegd moet worden door de smeltende sneeuw, vallende stenen, of andere dingen die de passage blokkeren. Bij de waarschuwing krijgen we ook nog gratis en voor niks twee glaasjes huisgebrouwen pruimenlikeur aangeboden. Ik drink het tot de laatste druppel op en vertrek dan naar kamer 9. Wim en ik lachen en giechelen de hele weg naar boven. We hebben ons 1 maand jubileum in elk geval goed gevierd. En al die andere wandelaars die al tegen 21h in bed zijn gekropen hebben groot ongelijk. Want wij hebben tenminste de prachtige zonsondergang kunnen zien…!

Follow us on social media

Sharing is caring!

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *