De Pyreneeënoversteek, Dag 32: Wintersport

We hebben weer heerlijk geslapen in ons tentje, dat vannacht op zo’n 2000 meter hoogte mocht staan. Na de dikke mist en regen die vanaf gisterennamiddag onze bivakberg beheerste, staan we nu op onder een helderblauwe hemel. Het is nog erg koud wanneer we de tent afbreken, maar vanaf het moment dat de zon hoog genoeg staat om boven de bergen uit te torenen, warmen we al snel een beetje op. We vullen onze drinkflessen nog even aan bij de refuge en vertrekken dan naar één van de hoogste bergen op onze route: de Col de Coma d’Anyell.

We zijn nog geen tien minuten aan het klimmen of de fleece gaat uit en de lange broek wordt ingeruild voor een korte. De zon levert zo vroeg op de ochtend al goed werk. Langs een brede vallei klimmen we geleidelijk hoger en hoger. Een bergrivier die liters gesmolten sneeuw meevoert wijkt nooit ver van onze zijde. Na ongeveer een uurtje stappen komen we bij de eerste nog niet gesmolten sneeuw terecht.

We moeten de witte flank steil omhoog volgen. Dat is helaas gemakkelijker gezegd dan gedaan, want de sneeuw is steenhard en dus spekglad. Doordat het vannacht zo sterk afgekoeld is, is de bovenste sneeuwlaag bevroren en bijna niet begaanbaar. Tenminste, als je geen stijgijzers in de rugzak hebt zitten. Wij hebben die gelukkig wel, en we trekken ze dus aan.

Het eerste stuk gaat vrij vlot. Daarna wordt het veel steiler en voel ik me een pak minder kloek.  Bij elke stap boor ik de messen van de stijgijzers in het ijs en vertrouw ik er met een klein hartje op dat mijn voet stabiel genoeg staat om mij weer een stukje omhoog te kunnen hijsen. Bij Wim gaat het zoals steeds veel vlotter. Hij is de
onverschrokkenheid zelve.

Wanneer we boven aan de sneeuwhelling aankomen binden we de stijgijzers aan de buitenkant van de rugzak vast. Gezien we nog een tijdje op een flinke hoogte zullen vertoeven, is de kans groot dat we die ijzeren schoenen nog wel een keertje zullen nodig hebben vandaag… We lopen een stukje over paden en rotsen, maar komen zoals verwacht al snel opnieuw in sneeuw uit. De stijgijzers laten we echter aan de rugzak hangen, want de sneeuw is hier al ietsje zachter, dankzij de warme stralen van de zon.

Doorheen de sneeuw wandelen we naar een bergkom, waar in het midden een prachtig meertje ligt dat voor grote delen nog bedekt is met sneeuw. Alles is hier wit. Het lijkt wel Kerstmis in de bergen. We zijn de enige levende zielen die te bespeuren zijn op deze magische plek en nemen daarom uitgebreid de tijd om te genieten van het uitzicht. 

We klimmen verder omhoog door de mulle sneeuw. Onderweg pikken we voetstappen op van andere avonturiers, die zich door de sneeuw gewaagd hebben. We komen uiteindelijk meer dan voldaan aan op de Col de Coma d’Anyell, waar een paaltje van zo’n 2 meter hoog maar net boven de sneeuw uit komt piepen. 

Ik omhels Wim op de top. Wat een fantastisch gevoel…! We hebben in ons leven al veel hogere bergen dan deze beklommen, en toch lijkt het of we op het dak van de wereld staan. Subliem!

De rugzakken gaan uit en we gaan even zitten. Dit uitzicht heeft meer entertainmentgehalte dan de beste televisieshow ter wereld. Hoe onwerkelijk mooi!!

Om af te dalen gaan de stijgijzers weer om de schoenen en de ijsbijl zit stevig in de hand. We traverseren een vrij steile passage, waar ik met licht dichtgeknepen billen mij doorheen waag. Wim wandelt er uiteraard weer over alsof het niets is. 

Even later gaan we steil naar beneden richting het grote stuwmeer, dat op de top al naar ons aan het lonken was. Uiteraard gaan we niet over paden. Die zijn niet te zien onder deze dikke laag sneeuw. Wegwijzers die zoals op de col maar net boven de sneeuw uitkomen dienen als referentiepunt. Er maar recht op af dus, met – nog steeds – dichtgeknepen billen.

Daarna is het enkel nog recht naar beneden. Onderweg moeten we een aantal keren een rivier over, waar de ene oever net iets te ver van de andere ligt voor mijn korte benen. Wim helpt me erover. Één keer valt hij daardoor zelf en belandt hij met zijn elleboog in zijn stijgijzers die hij wat losjes aan zijn rugzak gebonden had. Schuldgevoel natuurlijk. Maar gelukkig heeft hij geen open wonde.

We picknicken op een rots met zicht op – moet ik het nog zeggen? – het prachtigste stukje landschap ter wereld. Het stuwmeer is zo mooi dat je nooit zou kunnen raden dat het niet natuurlijk is. We blijven zeker een uur zitten. En als de Middellandse Zee ons niet zou roepen, hadden het gemakkelijk 5 uur kunnen worden.

Na de deugddoende lunch is het nog even klimmen tot een volgende col die volledig met sneeuw bedekt is. We besluiten meteen met de afdaling te beginnen en roekeloze Wim kiest dus voor het recht-naar-beneden-schuiven-pad door de sneeuw. Ergens wordt me dat toch íets te steil, dus ik ben blij als Wim afschuift richting rotsen, om daar het normale pad weer op te nemen.

Vanaf daar krijgen we nog maar weinig sneeuw onder de voeten. We volgen kilometerslang een rivier door een 2000 meter hoge bergvallei. De wind trekt stevig aan en brengt me door mijn zware rugzak geregeld wat uit balans. De wolken die meestal gepaard gaan met zo’n storm blijven gelukkig achterwege. De wind blaast enkel helderblauw gekleurde lucht over ons heen. We komen bij een volgend stuwmeer dat er opnieuw prachtig uitziet. We volgen het nog gedurende een uur tot aan de dam. Ondanks de schoonheid van het meer duurt het uur tergend lang. Het is een zware dag geweest vandaag.

Bij de dam vinden we – hoera, hoera! – een bar, waar Wim meteen een halve liter “vers van ‘t vat” achterover slaat. We praten nog even met een Franse groep hikers die sinds Rulhe op ons traject zit. Zij zijn blijkbaar bij de Col de Coma d’Anyell een groepslid kwijtgespeeld, waardoor ze zelf een mini reddingsoperatie op touw gezet hebben. De man vertelt er in geuren en kleuren over en is er duidelijk flink van onder de indruk. Gelukkig hebben ze hun verloren schaap uiteindelijk veilig en wel teruggevonden.

Na het smakelijke biertje lopen we nog een half uur verder om wild te gaan kamperen. We vinden een prachtig plaatsje aan de rand van een meer.

Wanneer de zon ondergaat dansen we samen op de oevers. Er is geen muziek. Maar op momenten als deze heb je geen lied nodig om het juiste ritme te vinden. 

Follow us on social media

Sharing is caring!

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *