De Pyreneeënoversteek, Dag 1: One small step for men

Het zakje van één van de vriesdroogmaaltijden die Wim in zijn rugzak had zitten is door het transport in het vliegtuig open gescheurd. Wim probeert te redden wat er te redden valt, maar moet toch noodgedwongen een deel van de pasta en het poeder in de vuilnisbak gooien. Ik merk dat het hoesje van de camera ook volledig stuk is en kan gelukkig in een winkeltje een nieuw exemplaar op de kop tikken. In diezelfde winkel vinden we enkel gasflesjes van het merk Campingaz, die niet op ons pitje passen. Ervan overtuigd dat we die vast wel in een andere winkel in Hendaye zullen vinden, gaan we alvast de zee begroeten.

Het is het officiële beginpunt van de route en het water ligt er prachtig bij vandaag. Het is mooi weer, maar toch behoorlijk frisjes buiten. Hierdoor is het strand compleet verlaten.

Ik vul een klein plastic flesje met water uit de Atlantische Oceaan. Dat flesje gaat mee in de rugzak. Wanneer we over anderhalve maand aan de Middellandse Zee aankomen (dat hopen we toch), zal Wim daar het andere flesje met water uit de zee vullen. Twee flesjes die we voor altijd zullen bewaren en die een symbool zullen zijn voor het begin van ons huwelijk. Want dit, lieve mensen, is onze huwelijksreis…

Wanneer mijn flesje gevuld is, gaan we verder op zoek naar de juiste brandstof voor ons pitje. We doorkruisen de hele stad, maar kunnen nergens het juiste type vinden. Wim besluit dan maar een ander pitje te kopen, waar wel een Campingaz flesje op past. Met onze nieuwe “outdoor keuken” in de rugzak vangen we officieel onze tocht aan.

Het eerste stuk loop ik in mijn eigen voetstappen. Want twee jaar geleden stapte ik hier samen met mijn vader over exact hetzelfde pad richting Santiago de Compostela. Het roept warme herinneringen op en ik wil overal foto’s nemen om na de reis vol nostalgie aan mijn vader te kunnen tonen. Vanop een heuvel zien we de grensovergang waar ik destijds na 2000 kilometer stappen Spanje binnen wandelde. Het ziet er allemaal nog net hetzelfde uit, terwijl ikzelf zoveel veranderd ben. Niet van uiterlijk natuurlijk. Maar binnenin ben ik echt wel een andere persoon geworden. En daarnaast…, ben ik nu natuurlijk ook getrouwd!

Gezien we op zeeniveau starten, gaat het meteen bergop. Ik merk al snel dat mijn rugzak veel te zwaar weegt. Doordat ik toch wel enige ervaring heb met trektochten, dacht ik dat er dit jaar wel wat extra’s in die rugzak kon. Iets meer luxe en comfort, weet je wel. We zijn uiteindelijk toch op huwelijksreis. Maar dat ietsje meer luxe en comfort krijgt me nu al klein. Hopelijk vinden we snel een postkantoor, zodat ik enkele dingen terug naar huis kan sturen!

Bij het laatste huis voor we het dorp uit wandelen smeken we om wat water, wat we na een beetje aandringen gelukkig ook krijgen. Van harte is het niet, maar onze flessen zijn gevuld dus we kunnen op zoek naar een kampeerplaats. Omdat onze benen na deze paar kilometers al op springen staan, besluiten we om niet veel verder bij een waterreservoir de tent op te zetten. Op de betonnen constructie staat een vrolijke sneeuwman geschilderd. Hij mag vannacht de wacht houden bij de tent.

Op de sneeuwman na is er geen levende ziel op deze plek te bespeuren. Wim wil ravioli uit blik bereiden op zijn nieuwe gaspitje. Maar zijn gezicht slaat alle kleuren van de regenboog uit wanneer hij merkt dat ze hem in de winkel toch nog het foute materiaal aangesmeerd hebben. Het flesje past – godvermiljaardenondedju – toch niet op het pitje! Gelukkig heeft Wim nog wat Esbit bij, waarmee we het eten toch nog warm kunnen krijgen. We delen een suikerwafel als dessert en kruipen dan al snel de tent in. Veel kilometers hebben we niet afgelegd op onze eerste dag. Maar jeetje, wat voel ik nu al dat ik het zwaar ga krijgen…!

Follow us on social media

Sharing is caring!

3 thoughts on “De Pyreneeënoversteek, Dag 1: One small step for men”

    1. Avatar

      Dankjewel, Denise. Dit verhaal is van onze huwelijksreis enkele jaren geleden. Momenteel zijn we gewoon thuis (niet dat je straks denkt dat er inbrekers in ons huis zitten, haha). We zijn onze site aan het bijwerken met “oude” verhalen, vandaar. 🙂 Maar je bent altijd welkom voor een koffietje om onze verhalen “live” te horen. 😉

  1. Pingback: Hoe kies ik de juiste grootte van rugzak? - A Hiker's Tale

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *